Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Wad een tijd!

Een halve marathon is tegenwoordig sneller gelopen dan een blogbericht geschreven. 😉 Maar hé, ook dat is me weer gelukt. Het kon natuurlijk ook niet anders dan dat mijn kersverse PR op de halve marathon op Allerdings werd gepubliceerd.

Tadaaa!

Ik heb even de statistieken erbij gepakt. Vorig jaar liep ik op Terschelling een tijd van 2.03.36 en mijn allereerste halve marathon in 2016 op Vlieland liep ik in 2.12.26. Tot nu toe stond mijn PR op 1.57 en een beetje. Gelopen tijdens de Asseldronde van de Midwintermarathon in Apeldoorn, waardoor het geen officieel PR was, omdat ik toen 25 kilometer liep. Daarna heb ik nog een paar keer onder de 2 uur gelopen. Onder andere in Haren en in Apeldoorn. Maar met die tijd van afgelopen zondag kun je je mijn blije hoofd wel voorstellen.

Pannetje pasta
Net als vorig jaar had ik er een weekendje Terschelling van gemaakt, zij het met een iets andere ‘gezinssamenstelling’. Samen met goede vriendin Arianne verbleef ik in een romantisch chaletje in Hoorn, waar het goed pasta eten was (een verhaal over een pannetje pasta verdient ooit een eigen blog 😉 ).

Wie ook naar het eiland was gekomen (voor haar eerste halve marathon!) was Irene. Irene ken ik nog uit mijn studietijd in Nijmegen. We waren toen vooral goed in bierheffen en kroegmarathons. We hebben allebei een nieuwe hobby nu: medaljes sparen.

Supergoed gedaan, Irene!

Wad mooi!
Los van mijn PR was het maar wad mooi dit weekend. Ik heb het chaletje alweer geboekt voor volgend jaar, want dan loop ik de hele marathon!

 

 

In het bos zijn de wilde dieren

Als je maar stil genoeg bent, geduld genoeg hebt en voorbereid genoeg bent. Ja, dan zijn de wilde dieren in het bos.

Op zondagochtend 21 oktober trok ik eropuit om de zonsopkomst mee te maken op de Veluwe. Om 06.45 lokale tijd (ik logeerde bij mijn moeder in Apeldoorn) werd ik opgehaald door Marion om – gewapend met onze camera’s en statief – de big five (of op z’n minst één edelhert) te schieten.

Zwart gat
Omdat het plan vrij spontaan en vrij onvoorbereid ontstaan was, hadden we ons kort van tevoren laten informeren over een geschikte locatie. Nu ken ik de omgeving waar we doorheen reden vrij goed, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat Marion en ik – en mensen in het algemeen – geen nachtdieren zijn. Een uitkijkplek rechts op de hei? Waar? Ik zie alleen een groot zwart gat. Een onverhard fietspad? Behalve de strepen op de weg die voor ons oplichtten door het grote licht dat Marion had aangezet (om die tijd zijn er nog geen tegenliggers), was alles zwart. We zijn maar één andere auto tegengekomen onderweg. Mogelijk een seriemoordenaar.

In overtreding
Uiteindelijk besloten we voor de veilige optie te gaan en de auto te parkeren nabij de schaapskooi van Hoog Buurlo. Die plek kenden we en van daaruit wisten we hoe we op de hei moesten komen. In theorie dan. In het licht. Tegen de tijd dat we uit de auto stapten, begon het (het was inmiddels ongeveer 07.15 uur) gelukkig langzaam licht te worden. Maar goed ook, want anders zouden we nog in overtreding zijn ook: tussen zonsondergang en zonsopkomst is het verboden het bos in te gaan. We hadden natuurlijk best gedurfd! 😉

Het eerste schot
Op zich kon onze expeditie al niet meer stuk toen we de zonsopkomst zagen, want A. we waren blij dat de zon op was en B. hij was mooi. We installeerden onze statieven en losten een schot.

Koeien
Daarna hoorden we een geluid achter ons. Volgens Marion waren het koeien. Ik vond het rare koeien. Misschien moesten we even stil zijn en goed luisteren? Toen we door hadden dat het geen koeien waren, maar dat dat dus het geluid van burlende edelherten moest zijn, hebben we onze statieven opgepakt en zijn we via hazenpaadjes verder de hei opgelopen. Het geluid achterna. Ineens zag ik er eentje! Het was inmiddels al licht genoeg om uit de hand te fotograferen, dus ik twijfelde geen moment. Het was raak. Oké, niet scherp, veel te ver weg, maximaal ingezoomd met mijn beperkte 18-135mm-lens, maar hé, ik had een burlend edelhert geschoten. Marion deed vervolgens hetzelfde. Zij schoot ook raak, maar helaas in zijn bil. Hieronder de oorspronkelijke foto en een uitsnede van het dier.

Uiteindelijk trok hij steeds verder weg. We zijn daarom maar omgekeerd en kwamen nog wat minder wilde dieren tegen.

De schaapsherder liet zijn schaapjes vrij en het gouden uurtje (uur na zonsopkomst) was inmiddels in volle gang.

Het was een mooi (én spannend) avontuur en onze missie was geslaagd: we hadden in ieder geval één edelhert geschoten!

Yes, i am (almost) totally in shape!

Mijn carrière zit lekker in beweging. Sinds 2 weken studeer ik hard aan de Start2move-academie en loop ik stage bij Totally in Shape: de personal trainer-studio van Stefan Alfons. Vandaag mocht ik ervaren hoe het is om een personal training te ondergaan. Nu dacht ik natuurlijk dat ik met mijn (marathon)conditie en mijn bescheiden krachttraining toch best voorbereid ben voor zo’n training…ahum.

Dit was voor de training:

Dit was na:

Ik lach nog hè? Ik vond het ook leuk hoor! Ik had Stefan gevraagd om me te laten zweten. Verder waren mijn doelen: aandacht voor kracht in mijn bovenlichaam en stabiliteit in m’n core. Hoppa! Na een warming-up (waarin mijn eerste doel: zweten! al behaald werd geloof ik) mocht ik een circuitje doen. 2 keer met zo veel mogelijk herhalingen:

1. De Mount Everest beklimmen. Klik hier als je wilt weten hoe je dat doet zonder naar de Himalaya af te reizen.
2. Gooien met een slam ball van 10 kilo
3. The rope
4. Van hoge naar lage plank

Conclusie: deze training hou ik zeker in mijn achterhoofd als ik straks zelf mensen train. En of ik al totally in shape ben? Mijn shape kan nog wel wat sterker worden. Daar ga ik aan werken, dus ik zal Stefan vragen mij aan het einde van mijn stageperiode nog eens in de arena te gooien. 😉

« Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: