Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Allerdings rennt wieder!

“Allerdings rennt (bijna weer) harder dan de wind” kopte ik van de week al op Facebook en Instagram.

De vloer schrobben
Ja, ik ren weer en mijn knie lijkt zich er weinig van aan te trekken. Dat wil zeggen, de genezing (verdwijnen van het laatste beetje zwelling) gaat gewoon door. Sterker nog: sinds ik weer ren gaat het beter met mijn ‘puntknie’. Afgelopen dinsdag kreeg ik officieel toestemming van de fysio om weer op te gaan bouwen. Hij denkt dat hardlopen niet belastend (meer) is voor mijn knie. Ik moet alleen nog even geen diepe squats doen en op m’n knieën de vloer schrobben is ook nog even geen goed idee. Met dat laatste kan ik leven. 

Dubbele cijfers
Op een druilerige zondag (23 september – officieel de koudste dag sinds 1 mei) ging ik naar buiten voor een rustige duurloop over mijn favoriete route (Reitdiep – Van Starkenborghkanaal – Paddepoelsterweg) en daarmee kwam ik weer in de dubbele cijfers terecht. Dat was voor het laatst gebeurd op 22 augustus in Berg en Dal.

Better safe than sorry
Of ik nog 42,195 kilometer door het Westerkwartier ga rennen op 6 oktober? Nee. Ik moet verstandig zijn. Hoewel mijn conditie niet al te veel geleden lijkt te hebben onder het tijdelijk niet lopen, is een hele marathon nu misschien wel net wat te veel. Al is het nog steeds niet bewezen dat ik mijn blessure door het hardlopen heb gekregen: better safe than sorry toch maar, in dit geval.

Alles ergens goed voor
Gelukkig is alles ergens goed voor: ik heb tijd gehad mijn carrière in beweging te zetten, ik ben de sportschool ingegaan voor wat extra krachttraining (dit moet me nog sterker en sneller maken) en ik heb geleerd om me minder blind te staren op mijn doelen en wat relaxter om te gaan met mijn trainingsschema’s. Dat maakt me uiteindelijk een leukere hardloper en geeft ook weer ruimte voor andere dingen (en tijd voor mijn opleiding en stage waarmee ik aanstaande vrijdag begin!).

PS Voor de gemiste MS Motion ga ik – zoals eerder aangekondigd – nog een leuk alternatief bedenken.

Nieuwe katten in stad (en een beetje daarbuiten)

Belofte maakt schuld: ik zou weer katten voor je spotten. In mijn vakantie (je weet wel – die rampzalige waarvan ik terugkwam met een slijmbeursontsteking) kwam ik tijdens mijn (voorlopig) laatste lange duurloop deze mooie tegen:

Oké, het is niet officieel een ‘kat in stad’, maar hij was erg welkom en gaf richting aan mijn duurloop na een eindeloos stuk door het Groesbeekse bos te hebben gehobbeld, deze kattenstoel. Daarom heeft-ie recht op zijn plekje in de serie.

De andere nieuwe kat liep ik afgelopen zondag (ja, ik liep – zij het niet hard, maar wandelen in goed gezelschap lukte goed hoor) in Hattem tegen het lijf. Ik noem hem ‘Kattem’, want het is altijd goed scoren met een makkelijke woordgrap. 😉

Up and (almost) running again?

Ik ben nog nooit genezen van een slijmbeursontsteking dus ik denk dat ik het kan.  Maar de moed zinkt me soms behoorlijk in de hardloopschoenen (die ongebruikt in de kast staan). Niet dat ik er nu nog heel veel last van heb, maar er zit nog steeds een verdikking op mijn knie en die voelt soms nog een beetje warm. Het genezingsproces gaat zo ongelooflijk langzaam dat het nauwelijks waar te nemen is.

Op de knieën
Volgens fysio en huisarts is het onlogisch dat mijn slijmbeurs ontstoken is geraakt. Ze hebben me beiden wel een paar keer gevraagd of ik mijn knie toch echt niet hard gestoten had of dat ik veel op mijn knieën gezeten heb. Ik zou het mij toch wel herinneren als ik mijn knie zo hard gestoten had dat hij er letterlijk beurs van werd? Nee, echt niet dus! En ik ben ook voor niemand op de knieën gegaan trouwens.

Als Dafne
Om de tijd te doden ga ik tegenwoordig naar de sportschool. Ik kom er nooit met een heel voldaan gevoel vandaan, omdat ik er geen cardiotraining (conditietraining = hartslag omhoog) kan doen. Bij alle opties (fietsen, roeien, crosstrainer) buig je je knieën namelijk de hele tijd. Daarom doe ik fanatiek aan krachttraining, waarbij ik ervoor moet waken dat ik er straks niet uitzie als Dafne Schippers ( =💪 ).  Maak van een marathoner geen sprinter hè.

Baby steps
Maar er is wel degelijk vooruitgang hoor. Alles in kleine stappen. Sinds afgelopen zaterdag maak ik letterlijk weer wat stappen.

Hoe nu verder?
Van de fysio mag (moet) ik deze week weer rustig gaan hardlopen om te zien wat mijn knie daarvan vindt. Volgende week kijkt hij er dan opnieuw naar met een echo-apparaat, zodat hij kan zien of de verdikking: a. kleiner is geworden, b. gelijk gebleven is of c. groter is geworden. In het geval van b. of c. gaat hij overleggen met de sportarts. In het geval van a. geef ik een feestje! En tot die tijd? Tja, tot die tijd bind ik mezelf maar stevig vast om niet te gaan hardlopen.

« Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: