Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

’t Was gaan met die banaan in Rotterdam!

De marathon van Rotterdam was eigenlijk zo’n 10 kilometer te lang, maar wat was het gaaf onderweg! Tot het 30-kilometerpunt heb ik met een grote glimlach gelopen, daarna werd het zwaar. Op zoek naar de man met de banaan (mijn broer die met me mee was als verzorger) kwam ik die met de hamer tegen. Dus geen sub 4, maar wel supertrots en blij met een eindtijd van 4 uur en 3 minuten. Een verslag in foto’s zie je hieronder en als je verder scrolt lees je mijn benadering van de marathon van Rotterdam in het bijzonder en van al die marathons die nog volgen in het algemeen.

2 kilometer gaan met die banaan

Ik heb onderweg alles al lopen te analyseren. Had ik minder snel moeten starten? Nee, want ik liep lekker en mezelf niet kapot. Had ik toch te weinig ‘gegeten’ onderweg of juist te veel? Rond kilometer 30 kreeg ik een beetje pijn in mijn maag en ik was klaar met al die zoete troep. Daarom heb ik ook ruim 2 kilometer met een halve banaan in mijn handen gelopen voor ik ‘m opat. Van de uitdrukking ‘Gaan met die banaan’ had ik me toch iets anders voorgesteld.

Een marathon is wel een marathon

Ik ben er inmiddels wel achter dat een goede marathon heel wat voorbereiding én strategie vraagt. Een marathon is immers wel een marathon en niet 10 kilometer korter. Natuurlijk moet je ook een beetje geluk hebben met het weer en de vorm van de dag enzo, maar het venijn zit ‘m in de staart.

Verjaardag

Die sub 4 komt echt nog wel. De volgende marathon staat alweer in de agenda (Berenloop Terschelling) en volgend jaar loop ik Rotterdam sowieso weer. Het feestje wordt dan extra groot, want de marathon is jarig: de 40e editie in het jaar waarin ik zelf ook 40 wordt. Dus iets met een 4 of net eronder?

Tante Annie

Zonder aanmoediging en support kan geen loper lopen. Dus daarom nog even een speciaal dankjewel voor mijn tante Annie uit Schiedam bij wie mijn broer en ik mochten logeren. Bedankt voor de gastvrijheid en de gezelligheid! En Freddy, jij natuurlijk ook nog een keer superbedankt voor je support, humor (springbok!) en die halve banaan! 😉

Nijmegen op z’n kop

In 1998 ging ik studeren in Nijmegen en even later ging ik er ook op kamers. Ik betrok een kamer van 2 bij 2,5 aan de Stieltjesstraat14, vlakbij het Kronenburgerpark. Het huis was statig, met een trap naar de voordeur. Dat compenseerde het woonoppervlakte, waar niet veel meer dan een bed en een boekenkast in paste.

Van studeren kwam niet veel. Er was zoveel te doen in Nijmegen, maar toen ik tijdens één van die activiteiten een aardig meisje uit Groningen tegen het lijf liep, ben ik naar Groningen verhuisd. Ik weet nog hoe ik mijn tranen wegslikte toen de auto, met daarachter de aanhangwagen met mijn hele huisraad (ik was inmiddels naar een iets grotere kamer verhuisd), over de Waalbrug reed.

Terug naar Nijmegen

Inmiddels woon ik 18 jaar in Groningen (dat is best lang als ik het zo opschrijf), maar Nijmegen zit nog altijd in mijn hart (en de laatste tijd ook weer in mijn hoofd). Gelukkig rijden er nog steeds treinen tussen Groningen en Nijmegen, dus er is vaak wel een reden te vinden om even terug te gaan: een vakantie, een trailloopje over de Duivelsberg met een oude vriendin uit de studententijd, de Zevenheuvelenloop of, zoals gisteren, de Stevensloop.

Blij van het blij maken

Aan de Stevensloop gaat een verhaal(tje) vooraf.

Afgelopen zomer besloot ik om personal trainer te worden. De doorslaggevende factor daarbij was: ik word blij van het blij maken van anderen. Ik wil anderen helpen om hun doelen te bereiken en zorgen dat ze supertrots op zichzelf zijn.

En toen was er iemand die me vroeg of ik haar wilde helpen om te kunnen hardlopen…

En als je iets echt graag wilt, als je doorzet, dan kun je alles. Hieronder zie je hoe Eva heel Nijmegen op z’n kop zette.

Heldin van de Stevensloop ben je, Eva!

Teaser voor Rotterdam

Na de eerste 5 kilometers van Eva, moest ik nog even door. O nee, ik deed het vrijwillig, natuurlijk! 😉

Celfie

En ik ben blij dat ik het deed, want het was echt supermooi onderweg. Nijmegen is niet alleen een mooie (en gezellige) stad, maar ook de omgeving is prachtig. Er is zoveel afwisseling: er is bos, er is glooiend landschap en er is een rivier. De Stevensloop leidde de lopers vooral door het rivierenlandschap. Heen gingen we over de nieuwe Waalbrug en terug over de oude (die waarover ik in 2001 reed toen ik tranen in mijn ogen kreeg). Ik heb echt van elke kilometer genoten en ik liep makkelijk en zonder ongemakken (op de wind na dan, poeh…!). Ik ben wel klaar voor Rotterdam denk ik! De Waalbruggen waren een mooie teaser voor de Erasmusbrug straks.

Wind mee!

Allerdings.nl lag eruit: problemen met de webhost. Inmiddels heb ik de problemen opgelost, dus ik ben er (eindelijk) weer. Met de webhost gaat het niet zo goed. Ik moet gaan uitkijken naar een andere gastheer (m/v) (zeker met het oog op uitbreiding van allerdings.nl in de toekomst).
Maar zonder meteen af te dwalen: verder gaat alles goed. Heel goed zelfs. Soms gaat alles wat je doet gewoon goed. Naast veel geluk heb je dan ook ineens een diploma 🙂

Mijn eigen type

Afgelopen vrijdag deed ik mijn praktijkexamen voor fitnesstrainer A. Ik ben geslaagd!
Hieronder zie je mij met mijn diploma en mijn 3 ‘klanten’ (v.l.n.r.): Bas, Nico en Rika, die voor het oog van de examinator wel even door mij aan het werk (lees: aan het squaten, planken, shoulder pressen, etc.) gezet wilden worden. Jullie deden het super! Nogmaals dank!

Ik was best (lees: heel erg) zenuwachtig voor dit examen. Natuurlijk had ik mijn theorie-examen al met een overdreven dikke voldoende gehaald, maar dat had ik min of meer nog zelf in de hand. Bij dit praktijkexamen was ik afhankelijk van veel meer factoren. O.a. van een examinator en een volle sportschool (vrijdagochtend is een geliefd tijdstip voor sportschoolbezoekers). Maar ik was vooral bang dat ik niet extravert en genoeg ‘overdreven’ enthousiast zou zijn. Ik ben geen prototype fitnesstrainer, zeg maar, als je snapt wat ik bedoel.
Ik besloot toch maar mijn eigen type te blijven (voor zover dat lukte met een portie zenuwen).

Door voor B

Wie A zegt, moet B zeggen. Daarom begin ik meteen volgende week al met de eerste les voor fitnesstrainer B. Daarvoor hoef ik geen praktijkexamen te doen zoals bij A. B is gericht op personal training. Ik ga ik op mijn stage-adres iemand één op één begeleiden. Daarvan moet ik een heel plan schrijven, uitwerken, onderbouwen en uitvoeren. Uiteindelijk moet ik elke stap, elke keuze verantwoorden en uitleggen tijdens een eindgesprek met de examencommissie. Het wordt druk, dus verwacht niet te vaak een ‘bijpraatsessie’ op Allerdings.nl 😉 De komende tijd moet ik ook nog regelmatig naar Zwolle voor ‘Sport en Voeding’ en ‘Personal Trainer Business’. Op Instagram en Facebook kun je vaker wat verwachten (je vindt me via @Allerdings en @Allerdingsrennt).

Doorfeesten in Haren

Nadat het bier (0.0%!) rijkelijk gevloeid had op vrijdagavond, vertrok ik zaterdagochtend op tijd naar Haren om het feestje voort te zetten tijdens de Halve van Haren. Ik vond het vorig jaar zo’n leuke en mooie loop dat ik ‘m dit jaar ook weer wilde doen. Hij paste ook prima in mijn marathonschema voor Rotterdam (8 april). Of beter gezegd: hij paste er uitstekend in, want in Haren kon ik mooi mijn voorgenomen (ambitieuze?) marathontempo en mijn nieuwe short met superveel handige zakjes testen. Met wel 6 (!) verschillende vakjes en zakjes passen alle gelletjes, home made dadelballetjes én mijn telefoon er allemaal tegelijk in. Die laatste 2 moet ik alleen niet bij elkaar in hetzelfde zakje stoppen. Denk ik.

Lekker tempo

Met het tempo kwam het helemaal goed. Ik kwam Edgar tegen die volgens zijn schema op 5.50min/km moest lopen. Gelukkig doet Edgar wel vaker iets wat niet helemaal precies in zijn schema staat (hij traint voor de 60 van Texel op 8 april) en dus vond hij een tempo van 5.40min/km geen probleem. Even ter verduidelijking: 5.40 minuut per kilometer (= ongeveer 10,6 kilometer per uur) is het tempo dat nodig is om een hele marathon onder de 4 uur te lopen.

Veel te snel
Of het me ook 3 uur en 59 minuten lang gaat lukken om dit tempo vol te houden, weet ik nog niet, maar dit ging in ieder geval lekker. Ik liep ontspannen (dat kan ook niet anders als je met Edgar loopt; heerlijk keuvelen de hele (halve) weg!)) en toen ik thuis de statistieken erop nasloeg, bleek mijn hart ook in de juiste zone geklopt te hebben. Volgende de officiële uitslag liepen we trouwens 5.36 min/km. Veel te snel 😉

Geen kledingcrisis
Ik had ook nog energie over om in een rustig tempo naar huis te hobbelen (10,4 kilometer). Het broekje stelde ook op de terugweg niet teleur: een medaille past ook prima. Als het niet gaat vriezen op 8 april, hoef ik in ieder geval geen kledingcrisis te hebben.

Hieronder zie je een fotocompilatie van de Halve van Haren.


Letterlijk had ik wat wind tegen tijdens de Halve van Haren, maar figuurlijk heb ik even de wind mee 🙂 Tot een volgende keer!

« Oudere berichten

© 2019 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: