Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Het is net een marathon

Inmiddels is het mijn favoriete metafoor voor zo’n beetje alles in het leven: de marathon. De weg ernaartoe is niet altijd makkelijk, maar als je doorgaat en niet opgeeft, maakt de eindstreep alles goed.

Zo gaat het ook met mijn opleiding. Als je laptop ermee op lijkt te houden in de week dat je een paar deadlines hebt, dan denk je : ‘laat maar zitten. Ik stop ermee.’ Maar dan is er wel ergens een aanmoediging langs het parcours, of, in dit geval: een goeie vriend die je een laptop leent.

Man met de hamer
Maar los van die technische problemen gaat het eigenlijk best goed met mijn opleiding. Ik lig nog op schema. De man met de hamer komt misschien nog, maar mocht-ie dan ineens voor me staan, dan denk ik dat ik tegen die tijd goed genoeg ‘getraind’ ben om ‘m te verslaan. Die training bestaat onder andere uit anatomielessen, de invloed van krachten op het menselijk lichaam (biomechanica), inspanningsfysiologie en trainingsleer, maar ook uit bijvoorbeeld lesgeven en een het organiseren en uitvoeren van een evenementje.

Praktijkles

Van marathon naar ultraloop
Vorige week was het tot nu toe hoogtepunt van mijn opleiding en stage: de uitvoering van mijn mini-evenement. Ik organiseerde een clinic ‘Krachttraining voor hardlopers’. Nico, van leukeloopjes.nl schreef daar een leuk blogje over dat ik vorige week deelde op Facebook.  Het enige wat ik daar nog aan toe te voegen heb: het was superleuk om te doen (zowel het organiseren als het uitvoeren) en ik ben heel blij (en trots) op de mooie reacties die ik achteraf gekregen heb van de deelnemers. Een paar citaatjes om dit te illustreren:

‘Je hebt een prettige, energieke manier van uitleggen, waarbij je humor het ook goed doet.’

‘Vond dat je de clinic heel goed gaf, je staat rustig en relaxt voor de groep en had aandacht voor het individu,’ 

‘Ik vond dat je heel enthousiast en natuurlijk overkwam voor de groep, alsof je dit al langer doet. Je had er duidelijk plezier in om deze training te geven.

Glundert 🙂 Hiervoor ben ik dus al met vlag en wimpel geslaagd. Nu de rest nog…

Want er wachten nog een paar laatste zware kilometers: de stage-beoordeling, het theorie-examen én het praktijkexamen. Als ik dit eerste deel (fitnesstrainer A) gehaald heb, start het tweede deel, de opleiding fitnesstrainer B (personal trainer). Dit wordt een ultraloop heb ik me alvast laten vertellen. Maar zolang ik alles kilometer voor kilometer blijf doen (om in de vergelijking van de langeafstandsloop te blijven) haal ik de finish wel. Hoe dan ook.

 

7up!

Zondag 18 november ging ik naar Nijmegen voor de herfstklassieker: de Zevenheuvelenloop. Met knikkende knietjes, moet ik erbij zeggen, want de voortekenen waren niet gunstig. Bovendien, de laatste keer dat ik daar de heuvels trotseerde, liep het niet goed af (misschien herinner je je dit blog van september nog?).

Bijgeloof
Het begon met het startnummer dat niet kwam. Op Instagram zag ik allemaal blije posts voorbijkomen van lopers die hun startbewijs al thuisgestuurd hadden gekregen. Dat van mij was er een week van tevoren nog niet. Na wat gebel en gemail met de organisatie werd mij uiteindelijk toegezegd dat er een nieuw startnummer voor me klaar zou liggen in Nijmegen. Dat startnummer begon met een 13…dacht ik, en dat in combinatie met een zwarte kat?

(Gelukkig heb ik dyscalculie, want zondag bleek dat ik de 1 en de 3 had omgedraaid.)

Het was alleen jammer dat mijn naam niet op het startnummer stond.

Maar gelukkig is er voor alles een oplossing.

Het heuveltrauma
Maar om af te rekenen met mijn heuveltrauma is exposuretherapie de beste methode. Zonder stuk te gaan holde ik met gemak de heuvels op en de heuvels weer af (ik was van plan ze te tellen, maar na heuvel 2 was ik de tel al kwijt, zoveel andere dingen onderweg (of het heeft weer iets met mijn dyscalculie te maken ?).

BAM!
Oké, ik had iets langer nodig dan Joshua Cheptegei (nieuw wereldrecord 15 km: 41.05), maar ik verbrak mijn eigen PR op de 15 kilometer. Mijn snelste tijd tot nu toe was 1.23 (nog wat), 1,5 jaar geleden gelopen in Apeldoorn tijdens de Midzomermarathon. De Zevenheuvelenloop liep ik trouwens 2 jaar geleden ook al. Toen deed ik er 1 uur en 27 minuten over geloof ik. Dit jaar had ik maar 1 uur en 16 minuten nodig! BAM!

Momentje van overdenking
Omdat ik het tellen van de heuvels al snel had opgegeven, had ik tijd om onderweg over andere dingen na te denken. Hoe komt het bijvoorbeeld dat ik de laatste tijd sneller ben gaan lopen? Ik denk dat dat komt doordat ik ben begonnen mijn eigen races te lopen. Dat wil zeggen: in mijn eigen tempo. Voorheen bleef ik vaak veilig achter een andere loper hangen die naar mijn idee een lekker tempo had. Sinds de midwintermarathon in Apeldoorn in februari van dit jaar, ben ik daarmee opgehouden. En zie de resultaten: het ene persoonlijke record na het andere. Ik hou me dus niet meer in, en ik denk dat er zelfs nog meer in zit (maar je moet wat te verbeteren over houden natuurlijk). Naast deze wijziging van tactiek, heb ik misschien ook profijt van de aandacht die ik aan krachttraining  ben gaan geven. Je loopt niet met je benen alleen namelijk. 🙂

Over krachttraining gesproken…
Op zaterdag 1 december geef ik een clinic ‘Krachttraining voor hardlopers’ bij Totally in Shape in Groningen. Stuur me een berichtje als je interesse hebt. Ik heb tot nu toe al 1 groep vol, maar bij meer belangstelling doe ik een 2e ronde.

Wad een tijd!

Een halve marathon is tegenwoordig sneller gelopen dan een blogbericht geschreven. 😉 Maar hé, ook dat is me weer gelukt. Het kon natuurlijk ook niet anders dan dat mijn kersverse PR op de halve marathon op Allerdings werd gepubliceerd.

Tadaaa!

Ik heb even de statistieken erbij gepakt. Vorig jaar liep ik op Terschelling een tijd van 2.03.36 en mijn allereerste halve marathon in 2016 op Vlieland liep ik in 2.12.26. Tot nu toe stond mijn PR op 1.57 en een beetje. Gelopen tijdens de Asseldronde van de Midwintermarathon in Apeldoorn, waardoor het geen officieel PR was, omdat ik toen 25 kilometer liep. Daarna heb ik nog een paar keer onder de 2 uur gelopen. Onder andere in Haren en in Apeldoorn. Maar met die tijd van afgelopen zondag kun je je mijn blije hoofd wel voorstellen.

Pannetje pasta
Net als vorig jaar had ik er een weekendje Terschelling van gemaakt, zij het met een iets andere ‘gezinssamenstelling’. Samen met goede vriendin Arianne verbleef ik in een romantisch chaletje in Hoorn, waar het goed pasta eten was (een verhaal over een pannetje pasta verdient ooit een eigen blog 😉 ).

Wie ook naar het eiland was gekomen (voor haar eerste halve marathon!) was Irene. Irene ken ik nog uit mijn studietijd in Nijmegen. We waren toen vooral goed in bierheffen en kroegmarathons. We hebben allebei een nieuwe hobby nu: medaljes sparen.

Supergoed gedaan, Irene!

Wad mooi!
Los van mijn PR was het maar wad mooi dit weekend. Ik heb het chaletje alweer geboekt voor volgend jaar, want dan loop ik de hele marathon!

 

 

« Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: