Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: oktober 2014 (pagina 1 van 5)

Uitzicht vanaf mijn werkplek – week 44

Doordat de klok verzet was, kon ik bijna meteen al tijdens mijn eerste kopje koffie van mooie zonsopkomsten genieten deze week. Oké, woensdag was wel een wat druilerige dag. Ik bracht mijn middagpauze door in Paviljoen Sterrebos.  Dat deed ik samen met mijn vriendin (die vrij was die dag en die mij wat liefde-die-door-de-maag-gaat (een stuk zelfgebakken kruidkoek) kwam brengen). Ik was er nog nooit geweest. Het was groter dan ik dacht, de muntthee was lekker, de bediening vriendelijk en het uitzicht natuurlijk formidabel;-).

Maar er gebeurde meer deze week! Zo zocht (en vond) ik antwoord op de vraag waarom ganzen in een V-vorm vliegen.

Waarom vliegen ganzen in een V-vorm?

De luchtwervelingen die de vogel tijdens het vliegen veroorzaakt betekenen veel energieverspilling. Ganzen, eenden, kraanvogels en andere vogels heffen dit verlies gedeeltelijk op door in een V-formatie te vliegen. Elke vogel krijgt dan extra stijgvermogen door de opwaartse luchtstroom, teweeggebracht door de vogels die vóór hem vliegen. Op den duur zal de voorste vogel zich af laten zakken naar achteren en zijn inspannende werk aan een andere vogel overlaten. Het vliegen in V-formatie werkt dus energiezuinig (bron: Vogelbescherming Nederland).

De eerdere uitzichten (en die van deze week) staan onder ‘Uitzicht vanaf mijn werkplek‘.

“Noem hem maar Willem!” – De tweede geschiedenis van Willem

“Wel ja, noem hem maar Willem!” Met die woorden werd hij op de onderzoekstafel gezet. Een plek waar de meeste katten beginnen te blazen en van zich af gaan krabben. Noem-hem-maar-Willem deed dat allemaal niet. Zijn enige verzet bestond eruit – meer als slang dan als kat – kronkelend op zoek te gaan naar een uitweg. Met zijn ogen wagenwijd open en een hart dat tekeer ging, wrong zijn lijf zich in allerlei bochten. De assistente moest hem in bedwang houden. Drie keer wist hij van de onderzoekstafel te ontsnappen. Daarna nam ze hem in de houdgreep. Ze slaagde er maar net in hem op de tafel te houden totdat de dierenarts klaar was met het onderzoek.

Morgen zouden ze proberen hem bij de andere katten te laten wennen. Misschien dat hij dan een andere kant van zichzelf zou laten zien. Een kant die minder bang was.

Wat eraan voorafging
“Is die kat nou helemaal gek geworden? Pissen op de deurmat!” Haijo schreeuwde en haalde uit met zijn linkerbeen, zijn chocoladebeen nota bene. Dat het niet zijn voorkeursbeen bij voetballen was, kon niet voorkomen dat de rood-witte kater met een enorme snelheid door de tuin vloog. Wel zes of zeven meter.
Het was niet de eerste keer dat Haijo de kat wegschopte. Gek genoeg bleef de kat steeds terugkomen. Zijn kattenbak werd dan wel niet verschoond, zijn water niet ververst en over gezette etenstijden kon je bij hem thuis ook niet spreken, maar hij kreeg tenminste af en toe nog wat te eten. Of – beter gezegd – hij vond af en toe tenminste wat te eten. Hij was een waardeloze straatkat gebleken, dus het was altijd beter thuis te blijven dan de straat op te gaan. Daar zou hij sowieso verhongeren.

Soms duurde het een paar uur, soms ook een paar dagen. Steeds als hij weer honger kreeg, liep de rood-witte kater terug naar zijn huis. Haijo, de man die profvoetballer zou worden bij FC Groningen maar die nu frikadellen in de kantine van WVV1896 stond te frituren, liet hem steeds weer binnen. Het was Haijo’s vriendin Ina namelijk, die het dan weer zielig voor die kat vond en zei dat hij hem binnen moest laten. Haijo bleef altijd een paar dagen rustig daarna.

Na die laatste schop is de kater niet meer teruggekomen bij Haijo en Ina. De eerste dagen na de schop heeft hij stil in een hoekje van één van de aangrenzende tuinen gezeten. Een tuin waarvan hij wist dat er weinig andere buurtkatten kwamen. Die mensen daar strooiden namelijk koffiedik in hun tuin. De meeste katten kwamen er daarom niet graag. Het spul bleef zo akelig tussen hun nagels kleven.
Af en toe was hij net in staat geweest om wat dauwdruppels van het gras te likken. Zo bleef hij in ieder geval in leven. Honger had hij nog niet opnieuw gevoeld sinds de linkervoet van Haijo hem een oplawaai had gegeven.

Na een dag of vier voelde hij zich goed genoeg om een stukje te gaan lopen. Zachtjes begon zijn maag nu ook het signaal af te geven dat hij gevuld moest worden. Om eten te vinden is hij toen gaan lopen. Gewoon maar lopen om niet te hoeven denken aan wat hij allemaal had meegemaakt en gewoon maar lopen in de hoop niet opgemerkt te worden door de andere katten uit de buurt. Ze zouden naar hem roepen en hem proberen uit te dagen voor een gevecht van kat tot kat. Hij had er de energie niet voor. Hij bedacht dat het beter was om uit deze buurt te komen. Verder dan drie huizenrijen kwamen de meeste katten toch niet. Zo ver zou hij niet hoeven lopen om hen nooit meer tegen te komen.

Uiteindelijk heeft hij drie weken gelopen. Af en toe vond hij ergens iets te eten. Een openstaande deur of een opengescheurde vuilniszak was genoeg. Zijn oude buurtgenoten kwam hij niet meer tegen. Ook Haijo, met zijn chocoladebeen, begon steeds verder te verdwijnen in zijn korte kattengeheugen.

Nadat hij drie weken gelopen en overleefd had, vonden medewerkers van de dierenambulance hem en vingen hem met een net. Hij werd in een kleine ruimte geduwd en in een autobusje gestopt. Daarna werd het zwart voor zijn groene ogen. Totdat hij een stem hoorde zeggen: “Wel ja, noem hem maar Willem!”.
De onderzoekstafel voelde koud onder zijn witte kattenpoten.

Herfstvondsten

Vandaag (zondag 26 oktober 2014) was een mooie dag voor een herfstwandeling. De herfstvondsten van deze dag zijn:

  • een lijsterbes aan de Melkweg in Groningen


  • een kat in stad in het Noorderplantsoen ( Let ook even op die zwetende bootcampers in het water.)


Zie ook Kat in stad.

  • En een blije selfie in de herfstzon met roze bril!

 

 

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: