Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: januari 2016

Midwinterrun

Het is alweer even geleden sinds de laatste loopupdate van Allerdings. Vandaag is er goed nieuws te melden: 16 kilometers zitten erop.  En dat terwijl de training voor de 10 mijl (16,093 km) van de midwintermarathon op 7 februari in Apeldoorn, de laatste weken niet helemaal volgens plan liep. Mijn flexibiliteit, doorzettingsvermogen en aanpassingsbereidheid werden door pijntjes (wel/geen blessure?), het overlijden van mijn kat én de weersomstandigheden (ijzel) de laatste weken behoorlijk op de proef gesteld.

Vandaag – drie weken voor  de start op de Loolaan in Apeldoorn – lukte het me toch om alvast 16 kilometer te lopen. In de sneeuw nota bene! Een betere voorbereiding voor een midwintermarathon had niet gekund en de onlanden waren prachtig. 🙂

Natuurlijk is de midwintermarathon iets langer dan 16 kilometer, maar die 0,093 kilometer kunnen er op 7 februari  ook nog wel bij. 😉

 

In memoriam: Willem (Wimpie)

Op 30 december 2015 hebben Nynke en ik onze kat Willem (of Wimpie, waar hij vooral naar luisterde) laten inslapen. Je hoort dan te zeggen dat het vredig gebeurde, maar het ging vooral snel.

Hoewel we vanaf augustus wisten dat Willem nierziekte had en dat hij dus geen jaren meer te gaan had, dachten we toch dat hij nog wel even mee kon. Op zijn hele ziekteverloop was geen peil te trekken. Steeds als we dachten dat we een patroon hadden ontdekt, veranderde het weer. Zo onverwacht kwam dus ook het moment waarop we met hem op pad ging naar de dierenarts, voor een laatste keer.

Beklonken
Willem kwam bij me op 9 augustus 2006. Ik was net verhuisd van een studentenkamer naar mijn eerste echte huis met tuin. Daar wilde ik een kat bij. Samen met mijn toenmalige geliefde, Eefje, en vriendin Arianne ging ik naar het dierenasiel in Winschoten. Bij binnenkomst in het eerste kattenvertrek zag ik Willem meteen zitten. Hij zat op een aanrecht  en reageerde enthousiast op mijn geaai. Hij begon hard te spinnen en rake kopjes uit te delen.
Hij zat daar mooi boven op dat aanrecht, hoog boven de andere katten. Dat typeerde Willems karakter misschien meteen wel. Hij deed wat hij wilde en keek graag van een afstandje de bekende kat uit de boom. Eefje en Arianne vonden dat ik nog verder moest kijken en andere katten in het asiel ook een kans moest geven, maar ik wist het meteen: die rood-witte gaat met me mee.
Toen ik de formaliteiten had afgehandeld en het reismandje op het aanrecht zette voor Willem, stapte hij zonder aarzelen in. Het was beklonken.

Op schoot
Meteen de eerste nacht kwam Willem bij me op bed slapen. Hij wilde kennelijk dicht bij me zijn. Op schoot kwam hij pas na een week of twee. De ‘verloren’ tijd van die eerste twee weken heeft hij later ruimschoots ingehaald. Ik hoefde maar te gaan zitten, of hij sprong op mijn schoot. Ook als het me soms helemaal niet uitkwam.

Stofzuiger
In de loop van de jaren heeft Willem steeds meer vertrouwen gekregen en is hij zich steeds meer op zijn gemak gaan voelen. Hij voelde zich veilig bij mij en in ons huis. De eerste jaren was hij vaak nog bang als er bezoek was. Soms kroop hij onder een stoel. Maar naarmate de jaren verstreken, hoe minder hij zich wat aantrok van de dingen die in ons huis gebeurden. Alleen zijn angst voor de stofzuiger is nooit verdwenen, maar dat schijnt ‘kat eigen’ te zijn.

Gezelligheid
Willem hield van gezelligheid. Hij was eigenlijk altijd overal waar ik was. Zelfs als de tuin met mijn verjaardag vol met mensen zat, was Willem ergens in de buurt of liep hij af en toe onder de benen door. Als Nynke en ik gingen eten, kwam hij vaak naast me zitten aan tafel en in bed lag hij altijd tussen mijn benen of op mijn kont.
Alleen de laatste tijd kwam hij niet meer elke nacht op bed. Als hij zich heel beroerd voelde, bleef hij in de woonkamer. Ook schoof hij niet meer elke avond aan bij het eten. Als hij geen trek had, omdat hij misselijk was, zei ik tegen hem dat het niet erg was en dat ik het wel voor hem zou bewaren. Nu staat er nog eten voor weken in de voorraadkast, maar Willem is uitgegeten.

Reservetijd is eindig
Willems negende leven was mooi en zijn einde was goed. Ik heb hem op het juiste moment laten gaan. Zijn reservetijd was op, maar die hebben we wel gehad en optimaal benut, hoewel ik soms vergat dat reservetijden ook eindig zijn.

 

 

#coderood

Deze week heb ik mijn camera er maar weer eens bij gepakt om dagelijks een foto vanaf mijn werkplek te maken. Wat maandag nog een onschuldig begin van de winter leek, werd al snel minder leuk. IJzel legde het leven in Groningen in korte tijd voor langere tijd plat. Op schaatsen naar het werk?

Laptop aan laptop
De hashtag ‘coderood’ hield mij dinsdag thuis. Nynke kon ook geen kant op. Thuis met z’n tweeën dus, laptop aan laptop; het nieuwe werken.

Natuurlijk, ik had achteraf best (en waarschijnlijk ook wel zonder botbreuken) op mijn werk kunnen komen. Het lukte meer collega’s. En ja, mijn karakter zorgde ervoor dat ik me de hele dag schuldig heb gevoeld omdat ik niet op kantoor was en collega’s, die van verder moesten komen, wel.

Aan de andere kant was ik die ochtend ook heel erg van mening (want vanwege datzelfde karakter ben ik ook altijd heel principieel in mijn opvattingen) dat het – mits niet van levensbelang – niet slim was om de weg op te gaan. En mijn werk is natuurlijk wel belangrijk, maar niet van levensbelang (vergelijk: hulpverleners en thuiszorgers). Bovendien vond ik het lastig om ’s ochtends om kwart voor zeven de situatie in te schatten. De stoep voor mijn deur was een ijsbaan, en als ik de berichten in het nieuws mocht geloven, was heel Groningen dat. (Zit ik nu mijn schuldgevoel weer weg te praten?)

Vingerkootje
Gelukkig kan ik thuiswerken, dus mijn werk kon gedaan worden. Noem me een mietje, of een softie omdat ik de straat niet op ging (maar vergeet ook niet dat ik wel jaren lang minstens 20 verdiepingen  op en neer liep voor mijn werk. Dus mietje?) Bovendien, wat heeft mijn werkgever aan me als ik met een gebroken been, arm of vingerkootje bij de eerste hulp zit?

Woensdag heb ik mijn leven uiteindelijk toch gewaagd voor de baas. Ik bleef heel en een gevreesde overnachting op kantoor bleef uit.
Donderdag zette de dooi godzijdank in, wat ook weer niet ongevaarlijk bleek. Het plein beneden mijn werkplek werd afgezet met rood-wit lint; ineens was het #coderood voor vallend ijs.

Dan nu de week in 4 ijzige foto’s.

Remedie
Het enige dat helpt in barre tijden en bij #coderood is koffie met een Limburgs elske, veel slagroom en liefde…

 

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: