Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: februari 2016 (pagina 1 van 2)

#Hardloopselfie

Over hardlopen kan ik alleen maar serieus, dus ongezellig en saai, schrijven. Denk ik.
Gisteren, toen ik een oersaai verhaal afstak tegen Nynke, besefte ik dat weer eens. Het was een verhaal met berekeningen over hoe ik mijn 10-kilometertijd ga verbeteren. Berekeningen vind ik tenminste altijd saai. Ik haak af als mensen beginnen te hoofdrekenen. Ik kan namelijk zelf niet rekenen. Ik ben heel eenzijdig ontwikkeld, zeg maar. Tot het op looptijden aankomt dus! Ineens blijk ik ergens een verborgen rekenknobbel te hebben zitten. Ze zeggen dus niet voor niets dat rennen goed is voor je brein.

Hardlopende zelf
Maar hardlopen is natuurlijk helemaal niet saai. Zolang je maar niet gaat bloggen over looptijden, kan het best onderhoudend zijn – misschien.
Blogs over hardlopen zijn enorm populair en de mobiele telefoon die veel mensen meenemen tijdens hun renrondjes, draagt daaraan bij. Je kunt met je telefoon alles van je run delen, en – belangrijker dan je looptijden – natuurlijk deel je een hardloopselfie van je hardlopende zelf!

Uitdaging
Ik laat mijn telefoon tegenwoordig liever thuis. Ik heb immers een GPS-horloge voor mijn (sorry, daar zijn ze weer) looptijden, afstanden en routes. Bij langere afstanden neem ik m’n telefoon soms wel mee. Als ik toch al water en honingstickjes meeneem, kan-ie er nog wel bij. Bovendien vind ik het wel een veilig idee, mocht ik ver van huis uit de running raken.
Om aan het populaire bloggen over hardlopen mee te doen en vooral om niet saai te zijn dus, zal ik me af en toe aan een hardloopselfie wagen. Ik vind dat een hele uitdaging, maar na het doornemen van pagina 172 van ‘Live Love Run’ (Annemerel de Jongh) moet ik een heel eind komen.
Dinsdag heb ik alvast een beginnetje gemaakt. Niet geheel volgens de regels van ‘Live Love Run’ (want ik was niet aan het rennen), maar wel een goede oefening.

Hoe ik met mijn nieuwe PR op de 10 trouwens tot de Europese top kan gaan behoren, moet ik natuurlijk nog wel een keer serieus berekenen. Hier op Allerdings zal ik na al het rekenwerk alleen de finishselfie plaatsen.

 

 

 

 

Willemsschouw

Het is nog geen twee maanden geleden dat we afscheid namen van Willem.  Nu staat hij in een blikje op de schouw, en op een dag strooien we hem uit in de tuin en laten we er wilde bloemen en grassen op groeien. Maar nu nog niet. Hij mag immers eindelijk eens op de schouw, iets wat hij bij leven nooit mocht.

Nooit vergeten
Voor iedereen die  wel eens dood is gegaan en waarvan men zegt: die zullen we nooit vergeten, is er wel een manier gevonden om hem of haar te eren. De grootste eer is wel dat ze een straat of een plein of zelfs een haven naar je vernoemen. Is het je wel eens opgevallen hoeveel straten, pleinen, bruggen en zelfs havens er naar Willem vernoemd zijn? Er is bijna geen stad zonder Willemsstraat (of Willemstraat, zoals in Groningen). Willem is beroemd en overal.

Nieuwe fotoserie
En zo had ik ineens een nieuwe fotoserie voor Allerdings te pakken: Willem op straatnaambordjes. Willem graaft tunnels, slaat bruggen, geeft richting, is een veilige haven, is van de straat; zo wordt Willem in geen negen levens vergeten.

Hieronder de eerste twee foto’s: Willems straat in Amsterdam en zijn tunnel in Arnhem.

Binnenkort meer foto’s!  Tips over bijzondere Willems op straatnaambordjes zijn welkom bij Allerdings.

‘Je leven hangt er niet van af!’

‘Je leven hangt er niet van af! Als het dit jaar niet lukt, dan volgend jaar wel!’

Maar het is me dit jaar al gelukt! De 10 mijl van de Midwinter Marathon in Apeldoorn zitten erop 🙂 Rond kilometer 11 heb ik wel even aan bovenstaande uitspraak van mijn moeder gedacht, en natuurlijk had ze gelijk (dat is een eigenschap van moeders), maar ik ben toch heel blij dat het me gelukt is. Alle ‘Kopfkinos’ die ik van tevoren had, zijn uitgebleven. Nou ja, bijna dan, want rond de 11 kilometer kreeg ik namelijk last van mijn knie (oude blessure). Gelukkig werd het niet zo erg dat ik moest stoppen.

Fotoverslagje
Op zaterdag vertrokken Nynke en ik al naar Apeldoorn. Voor een bordje koolhydraten (pasta puttanesca), rode wijn (met mate natuurlijk voor deze loper 😉 ) en gezellige praat van mijn moeder.

Op de heenweg naar Apeldoorn oefende Nynke op station Deventer alvast met verschillende sluitertijden . De perfecte finishfoto maak je immers niet zomaar. Ik loop dus alvast warm (met bepakking!)

Op zondagochtend werden de laatste voorbereidingen getroffen. Het opspelden van het startnummer is één van de belangrijkste onderdelen daarvan. Maar let ook op de gelukstattoo op mijn linker arm, die had ik vers laten zetten die ochtend. 😉


Toen Jelmer en Katja (medeloper en supporter vanuit Groningen) gearriveerd waren, konden we op weg naar de Loolaan, het startpunt van de Midwinter Marathon. Natuurlijk was ik helemaal niet zenuwachtig. Quasi nonchalant hang ik tegen een paal van de hoofdsponsor aan.

Tot ongeveer 11 kilometer liep ik eigenlijk best lekker. Het klimmen (waar ik in Groningen niet echt voor had kunnen trainen. Zie mijn vorige blog) viel me reuze mee. Als ik die pijn in mijn knie niet had gekregen, had ik de laatste 4 kilometer nog wel kunnen versnellen, denk ik.
Maar door die pijn was ik na bijna 16 kilometer blij dat ik de finish in zicht kreeg…

En even later kijk ik na 16.09344 kilometer voldaan terug op mijn prestatie.

En mijn tijd? Daar ben ik heel tevreden mee! 1 uur 36 minuten (en 34 seconden)!

Bedankt supporters! 🙂

 

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: