Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: januari 2017 (pagina 1 van 4)

Krankjorum – werkwoord van de dag

Ik sta in een overvolle trein van Zwolle naar Groningen als ik een stukje probeer te schrijven over het werkwoord van de dag. Zo nu en dan word ik heen en weer geslingerd. Ik hou mijn telefoon stevig in mijn handen. Maar dan ineens vliegt niet mijn telefoon, maar het werkwoord van de dag door de coupé; KRANKJORUM! En dat is het! Dat er anno 2017 in Nederland nog klassenonderscheid gemaakt mag worden.
In de eersteklascoupé achter de schuifdeur strekt een handjevol reizigers nog eens lekker de benen uit en grabbelt naar een krant in een tas op de lege stoel naast hen.

Handlettering by Nynke Borst (Noordnoordwest op Instagram)

Wildebras – werkwoord van de dag

Handlettering by Nynke Borst (Noordnoordwest op Instagram)

De grasvlekken op mijn knieën waar ik vroeger mee thuiskwam, wezen bij lange na niet op een wildebrassenbestaan. Een wildebras was het kind in de klas dat altijd net iets te onstuimig was op het schoolplein. Hij of zij trok net iets te ruw de bal uit je handen of sprong net iets te onbesuisd bovenop je tijdens tikkertje. Ik was altijd een beetje bang voor die wildebrassen.
Tegenwoordig denk ik nog wel eens aan ze terug. Op kantoor is wildebras alleen nog maar een mooi woord van vroeger (en daarom dus werkwoord van de dag vandaag). 

I had a dream

Ik droomde dat ik meedeed aan een hardloopwedstrijd in New York. Ik leek de enige deelnemer. Aan de kant stonden duizenden mensen. Ze klapten en riepen me toe. De meeste toeschouwers kende ik niet. Af en toe zag ik een bekend gezicht: een paar collega’s, een oude leraar van de middelbare school, wat politici en een achterneef met wie ik alleen via Facebook contact heb. Het was een bonte verzameling.

Een droomtijd
Ik kwam door Central Park en kreeg gezelschap van een horde eekhoorns op het parcours. Een paar jaar geleden was ik in New York. De eerste keer in Central Park was ik dolenthousiast over de eekhoorns die daar lopen, maar dat was snel over. Het waren er gewoon te veel en ze werden vetgemest met junkfood. Ook in mijn droom waren het er te veel. Zigzaggend liep ik verder. Het was alsof ik vloog. Mijn ademhaling was regelmatig en ik had zelfs energie om af en toe een high five uit te delen aan één van de jongere toeschouwers langs de kant.

Toen ik Central Park uitliep, draaide ik een brede boulevard op. Langs de kant stonden yellow cabs. Chauffeurs hingen uit hun raampje en rookten een sigaret of wapperden met Amerikaanse vlaggetjes. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik met een pace van 3.40 liep. Een snelheid waar ik alleen maar van kon dromen. Na een groot kruispunt kwam ik op 59th Street en daar stonden ook de toeschouwers langs de kant met Amerikaanse vlaggetjes te zwaaien.

Ik liep Central Park weer in. Weer was ik in het gezelschap van de eekhoorns. Toen ik over mijn schouder keek, zag ik ineens twee andere lopers achter me opduiken. Hoewel ik al een droomrace liep, probeerde ik nog te versnellen. Het leek erop dat ik vlak voor de finish mijn koppositie moest opgeven. Een lange slanke man met kort bruin krulletjeshaar, wat grijzend bij de slapen, haalde me als eerste in. Hij bewoog schijnbaar moeiteloos. Een mooie loopstijl, moest ik toegeven. De volgende die me inhaalde, bewoog heel wat minder gracieus. Het deinde meer dan het liep. Het klotste en botste op het asfalt.

And the winner is…
Ik kon niet meer sneller. Eekhoorns liepen me als duiven voor de voeten. Ik besloot verder te lopen voor de eer. Op 67th Street kwam de finish in zicht. Ik hoorde luid gejuich. De eerste van de twee mannen moest door het lint zijn gegaan, dacht ik. Ik hoopte dat het die lange, slanke was. Hé, dacht ik, ik word dus derde! Maar toen ineens zag ik een enorme witte rookwolk voor me opstijgen. Het asfalt verdween en de finish ging letterlijk in rook op. 

Voor ik goed en wel besefte wat er gebeurd was, werd er een microfoon onder mijn neus gedrukt en een camera op me gericht. Een opgewonden verslaggever vroeg me hoe het was om gewonnen te hebben? Gewonnen? O ja, natuurlijk. Die andere twee moesten verdwenen zijn in het grote zwarte gat. (In dromen is alles altijd volkomen logisch.) ‘Congratulations’, galmde de verslaggever. ‘You have won the race for the 45th president of The United States of America.’ Ik begreep ineens wie die twee mannen waren geweest.

De verslaggever vroeg wat er door me heen ging. ‘Uh…’ was alles wat ik wist uit te brengen. ‘What is the first thing you are going to do now you are president?’ was zijn volgende vraag. ‘Drink water’ zei ik met droge mond. Voordat de verslaggever op mijn verzoek kon ingaan, werd ik wakker. Bezweet. Van het rennen of van de angst om ineens de eerste vrouwelijke president van Amerika te zijn?

Nachtmerrie
Ik schudde mijn hoofd en wreef in mijn ogen. ‘Drink water’ dacht ik. Eén moment had ik de kans om de hele wereld toe te spreken en iets over verbondenheid en gelijkwaardigheid te zeggen. En dan is water het enige waar ik aan kan denken? Mijn Amerikaanse droom was echt in het water gevallen.

Ik wankelde uit bed en maakte me klaar om een stukje te gaan lopen. Het was allemaal maar een droom. In werkelijkheid is Amerika in een nachtmerrie terechtgekomen.

(Meer columns (maar deze niet) vind je op ProRun – Born runners)

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: