Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: juni 2017 (pagina 1 van 4)

Aller(daagse)dingen: hoe ik me voel

Vandaag voel ik me bijna 37. Niet zo gek als je bedenkt dat ik morgen jarig ben en 37 word. Ik voel me dus precies zoals ik ben; bijna 37. Ik vraag me af hoe ik me morgen voel. Waarschijnlijk net geen 36 meer.

 

 

Mystic Gym

Jirnsum – 25 juni 2017
We sloegen geen acht op een mevrouw in rode jas met fiets die stilstond op een rotonde in een willekeurig Fries dorp. Ons oog viel namelijk op een in het midden van de rotonde geplaatst standbeeld van een kat.


Toen we onze fiets aan de zijkant parkeerden om foto’s van de kat te maken, kwam de mevrouw in rode jas pas in beeld.

Vrouw met rode jas

Let op de vrouw links in beeld

Ze vertelde dat de kat verwijst naar de bijnaam van de inwoners van Jirnsum, die ‘Jirnsumer katten’ luidt. Niet echt een compliment, als je bedenkt dat dit van katknuppelen komt. Ooit een populair, maar gruwelijk volksvermaak, lang voordat de Partij voor de Dieren werd opgericht.

Jirnsumer kat

Iedere kat verdient een standbeeld als deze

Ze vervolgde haar verhaal – alsof ze moest verantwoorden waarom ze op die rotonde stond – met de mededeling dat ze Pokémon speelt en dat er een Mystic Gym was. Logisch, als je bedenkt dat er van de kat nog altijd iets mystieks uitgaat.

Jirnsumer kat

Een nacht in Marathon

“Jullie boffen. Jullie hebben onze mooiste kamer, ” zei de receptionist.

We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Een paar minuten later stonden we in een soort decorstuk van de plaatselijke toneelvereniging die een Griekse tragedie opvoert.

Het uitzicht maakte pijnlijk duidelijk dat alles slechts decorum was… 😉

Het uitzicht

Het uitzicht vanuit onze hotelkamer

Geen Fries
Maar goed,…we waren gekomen om te rennen. Een halve marathon om precies te zijn. Mijn tweede na Vlieland vorig jaar, of de derde, als ik de 25 kilometer tijdens de Asselronde in Apeldoorn van afgelopen februari meetel.
In aanloop naar mijn eerste marathon wil ik nog een paar halve marathons doen en daarvoor kies ik het liefst leuke en mooie plekken uit. De Mar-athon in Sneek was een gok, want A. ik spreek geen Fries en B. omdat ik de halve afstand liep, moest ik met verschillende pendelbussen naar de start gebracht worden. Dat zou een gedoe kunnen worden. Maar hé, gelukkig gokte ik goed. Dat ik geen Fries sprak, bleek geen enkel probleem (ik ontmoette zelfs een paar Hagenezen onderweg) en het vervoer naar de startplek was super geregeld.

Heerenzijl

Om 17.30 uur is het nog rustig bij de startlocatie

De brug staat open!
Rond half 17.30 uur was ik al in Heerenzijl, vlakbij startpunt Terherne.
Een uur later gingen de startvakken open en vanaf 19.00 uur startten we in etappes. Dat had ik (en velen met mij in mijn startvak) niet meteen door. Horloges werden daarom na de eerste etappe weer paniekerig op ‘stop’ gezet en toen iemand riep dat het voorgaande startvak stilstond omdat de brug openstond, zag menigeen zijn PR in het water vallen. Uiteindelijk bleek dat we alleen maar opschoven om uiteindelijk bij de brug uit te komen die niet openstond, maar waarvan de hefbomen als startpunt dienden. De burgemeester schoot ons weg.

High five’en
En ik was weg! 21,1 kilometers lang zou ik door het Friese merengebied lopen. Het eerste stuk ging makkelijk. Ik vroeg me af waar die wind gebleven was die ik op de startlocatie in Heerenzijl nog gevoeld had. Pas na een kilometer of 7 kreeg ik (zuid)westen wind tegen. Dat zou tot de finish zo ongeveer zo blijven. Gelukkig bleef ik ontspannen lopen en had ik energie over om te high five’en met de kinderen langs de kant.

Ik heb je lief, zo lief
Om de zoveel (kilo)meters (het parcours vloog voorbij) stond er publiek langs de route of dook er wel weer een verversingspost op. Een bijna surrealistische ervaring had ik rond kilometer 16. Ik ging onder een met maretakken beklede boog door waarop de tekst ‘Op ’e syl’ stond. Uit luidsprekers langs de kant klonk de Pastorale: ‘Ik heb je lief, zo lief’. Mij ontging de keuze voor dit nummer, net als de betekenis van Op ‘e syl. Ik heb me later laten vertellen dat het ‘Op de sluis’ of iets dergelijks betekent.

De Kast!
Rond kilometer 18,5 kwam ik langs ons hotel. Ik verlangde al bijna naar de jacuzzi. 😉 Nog even en ik zou in het centrum van Sneek zijn; de waterpoort, de roze Mar-athontekens op het wegdek, roze spandoeken langs de kant en ineens het finisherspodium voor me. Mijn tweede halve marathon zat erop en mijn horloge gaf 2.05 aan. Jeuj! Ik was 7 minuten sneller dan op Vlieland en ruim op tijd voor het optreden van de Kast. 😉

De kast

Wazige foto van het optreden van de Kast

Nije dei
Na een pakje hersteldrank (chocomel!), warme kleren en water konden we ons op het Martiniplein in het feestgedruis storten. Rond elf uur werden we eindelijk getrakteerd op een Nije dei van de Kast. (Ik was al weken aan het oefenen op de tekst van dat lied.) Na het hoogtepunt van de avond konden we tevreden terug naar onze hotelkamer. Onderweg kwamen we de laatste dappere marathonlopers nog tegen die hun best deden om voor middernacht binnen te zijn. Zij liepen letterlijk een Nije dei tegemoet.

We hebben gewonnen!

“We hebben gewonnen!”

Volgend jaar wil ik de Mar-athon weer lopen. Op voorwaarde natuurlijk dat de bruidssuite van het Amicitiahotel nog beschikbaar is. 😉

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: