Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: maart 2018 (pagina 1 van 2)

Inpakken en wegwezen

Zo heette de schoolmusical in groep 8 van de basisschool. De hoofdrol was niet voor mij. Ik had een bijrol en nog een kleine ook. Wel had ik twee regels die ik solo moest zingen. Ik ken de tekst daarvan nog uit mijn hoofd: “Mijn buurman heeft een herdershond, zo’n hijgend exemplaar. Mijn buurman zegt: “Hij bijt niet hoor.” Nou, voor mij is dat niet waar.” Daarna viel de rest mij bij: “Da’s helemaal niet errug hoor. We weten hoe het zit. Noemt iemand je een bangerik, zeg simpelweg dan dit: Bang zijn is niet gek, bang zijn is niet raar. Wie zegt dat hij nooit bang is, is bang voor commentaar.”

Bang
Het was de afscheidsmusical. Het ging over op vakantie gaan en het speelde zich af op een camping als ik me goed herinner. Op vakantie gaan is tijdelijk weggaan. Tijdelijk inpakken om even even weg te zijn, maar van de basisschool ging ik toch echt heel definitief weg. Ik weet niet meer of ik bang was voor het nieuwe, onbekende. Ik weet wel dat ik klamme handjes van die solo kreeg.

Gezien worden
Van die solo kreeg ik dat tegenstrijdige gevoel: aan de ene kant het intense verlangen tussen de plooien van het toneelgordijn te verdwijnen en tegelijkertijd het opwindende gevoel gezien te worden. Echt gezien.*

Dat gevoel is nooit meer weggegaan.

Geen bal aan
Ook nu ben ik weer aan het inpakken en wegwezen. Ik ben begonnen met de boeken in de kast. Van de meeste weet ik niet meer welke van haar en welke van mij zijn. Aan het uitzoeken en inpakken van de kerstspullen durf ik niet eens te beginnen. Dat ik daar geen bal aan vind, is één van mijn recente flauwe grappen, en niet eens grappig.

Tussen de plooien van het douchegordijn
Net als van de basisschool ga ik nu niet voor even, maar voor altijd weg. Ik weet niet of ik deze keer bang ben of niet. Ik weet wel dat die solo mij weer aanvliegt. Tijdens de afwas en onder de douche zal ik heel zacht zingen, en weten dat niemand mij hoort, laat staan ziet. Tussen de plooien van het douchegordijn zal ik verdwijnen.

(*Geleend uit 'De sterren stil' van Natalie Koch.)

Aller(daagse)dingen: nieuwe fiets

Ik heb vandaag een nieuwe fiets gekocht. Een stadsfiets. Hij moest betrouwbaar en niet duur zijn: een uitdagende combinatie in studenten- en fietsstad Groningen.
Omdat ik midden in een verhuizing zit en ik geen zeeën van tijd heb, ging ik naar de dichtstbijzijnde fietsenwinkel. Na een paar proefritjes koos ik voor een zwarte omafiets, een Gazelle – omdat dat in ieder geval betrouwbaar klinkt.
Eenmaal eigenaar van deze fiets, verloor ik binnen een half uur het rode kapje van mijn achterlicht én kreeg ik ruzie met het slot. Het enige gazelle-achtige aan deze fiets ben ik zelf daarom weer: dan maar lopend verhuisdozen halen. 😉

Dikke zoenen en misschien wel de mooiste

Oef…vorige week was ik bang dat de #roadtorotterdam (zoals ik mijn trainingen voor de marathon van Rotterdam ben gaan noemen) voorbij was en dat ik niet aan de start van de Halve van Haren zou staan. Na een trainingsloop van 30 kilometer had ik ineens een ondefinieerbaar, maar irritant pijntje onder mijn voet. Omdat ik ooit eens een peesplaatontsteking in mijn voet heb gehad, vreesde ik het ergste. Dat ik een blessure op kon lopen, vond ik niet zo gek: ik train voor een marathon en slaap amper. Mijn slaapschema is behoorlijk in de soep gelopen zeg maar.

Tennisbal
Gelukkig was daar een fysiotherapeut van Fysiosportief die wel vaker wanhopige aspirant-marathonlopers op consult ziet. Hij zag het allemaal nog niet zo somber in en vond dat ik gewoon de Halve van Haren kon lopen. Als de pijn erger zou worden dan pijncijfer 3  (op een pijnschaal van 0 tot 10) moest ik stoppen en bij hem terugkomen.
Hij stuurde me naar huis met de opdracht een tennisbal te kopen (niet voor een nieuwe hobby, maar voor massage van mijn pees) en een oefening die ik thuis met een handdoek kon uitvoeren.

Zo gezegd, zo gedaan.

Afleiding en verzetjes
Ik weet wel dat er nog vele marathons gelopen kunnen worden en dat van deze ene in april in Rotterdam echt niet alles afhangt, maar ik wil niet nú uitgeschakeld worden. Als dat gebeurt moet ik het ineens zonder pijnstillers doen. De marathon is iets om me op te richten en de trainingen zijn een goed verzetje. Een cold turkey lijkt me geen goed idee in mijn geval.

Onsies en medailles
Maar goed, terug naar de Halve van Haren dus. We begonnen met een startvak-onsie (met Natalie en Iris, je kent ze misschien nog van de Midwintermarathon. In Haren renden ze gewoon als Maarten en Jaap trouwens 😉 ).

En we eindigden met drie blije gezichten en drie medailles!

Tussen deze twee  foto’s door hebben we gewoon even 21.1 kilometer gerend. Maarten en ik toevallig bijna (!) even snel (maar ik was toch nét twee honderdste van een seconde sneller!). Hieronder zie je de ontknoping van een spannende nek-aan-nekrace.

O ja, mijn voet!
Ik vond het een mooie loop: het Noordlaarderbos, het Vijftig Bunder, Drenthse dorpjes, veel afwisseling (verhard en onverhard) en goed georganiseerd. Het was ook leuk om een paar lopers te ontmoeten met wie ik voornamelijk via social media contact heb (zoals Nico, van leukeloopjes.nl bijvoorbeeld, en Bas). De 36e editie van de Halve van Haren zet ik alvast in de agenda.
En mijn voet? O ja, mijn voet! Die was ik bijna vergeten. Hij heeft zich wonderbaarlijk goed gehouden. De fysio had het goed ingeschat. Bij kilometer 11 begon ik ‘m even te voelen (pijncijfer 1,5 hooguit) en later nog een keertje, maar de pijn verdween en ik vergat het weer. Pas na de finish begon ik wat te voelen, maar even rollen met het tennisballetje (die gaat voorlopig overal mee naar toe) en het voelde weer beter.

Still on the road
Ik ben nog steeds onderweg naar Rotterdam dus. Nog vier weken. Ik denk dat ik de komende weken wel een beetje rustig aan moet blijven doen en misschien af en toe een hardlooptraining moet vervangen door een fietstraining. Dit pijntje moet geen langslepende affaire worden en Rotterdam vooral leuk.

En zo werd de medaille van de Halve van Haren ineens misschien wel de mooiste medaille die ik tot nu toe heb verdiend (maar daar komt op 8 april vast verandering in  🙂 ).
Ik zal de fysio trouwens een mail met dikke zoenen sturen!

Op de hoogte blijven van mijn #roadtorotterdam? Via Instagram en Strava (Allerdings Rennt) hoef je geen training meer te missen.

 

Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: