Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: september 2018 (pagina 1 van 2)

De (sport)schoolbankjes weer in

Ik moest vandaag een paar keer aan mijn gymleraar van de middelbare school denken toen ik met mijn klasgenoten door een trainingsruimte sprong, rende, tijgerde. Hij zou me eens moeten zien! Het meisje dat altijd als laatste werd gekozen met gym en dat liever gein maakte op de bank in plaats van te zweten in de zaal. Het kan verkeren, zeggen we dan nu, want vandaag was mijn eerste schooldag voor de opleiding tot personal trainer.

En het was leuk! Ja, echt! Mijn angst – dat ik de oudste zou zijn – bleek ongegrond (mijn jongste klasgenoot is 18 en de oudste 54) en dat ik nog niet veel van fitness(apparaten dan in het bijzonder) weet, is ook niet heel erg: de ervaring in de klas verschilde nogal.

Van je ab
’s Ochtends hebben we de theorie van het skelet en de spieren en hun bewegingen doorgenomen. ’s Middags gingen we de fitnessruimte in om het in de praktijk te brengen. Bij 4 apparaten moesten we aangeven welke spieren actief zijn (de agonisten), welke spieren de tegenovergestelde beweging maken (de antagonisten), welke gewrichten mee doen en welke beweging je maakt: abductie, adductie, flexie, extensie, retroflexie, etc. Voor ‘abductie’ introduceerde ik het ezelsbruggetje: het Duitse ‘ab’ betekent ‘af’, dus van je af en dan is adductie vanzelfsprekend het tegenoverstelde: naar je toe.

Warm maar op!
Na deze Duitse les werden de eerste klasgenoten voor de leeuwen gegooid: bedenk maar even een warming-up die je aan de helft van de klas kunt geven in ongeveer 5 tot 10 minuten. In totaal werden we 4 keer opgewarmd. Dat moet je met spinazie niet doen, maar met mijn klasgenoten en mij kan dat heel goed.  De volgende les mag ik mijn eerste mini-lesje geven.

Weekendplannen
Dan is het nu tijd voor weekend: de aantekeningen van vandaag uitwerken, de sportschool nog even in om te werken aan mijn abductie en flexie en natuurlijk nog even rennen, want hé, de mooiste sportschool blijft toch de ‘buitenschool’.

Allerdings rennt wieder!

“Allerdings rennt (bijna weer) harder dan de wind” kopte ik van de week al op Facebook en Instagram.

De vloer schrobben
Ja, ik ren weer en mijn knie lijkt zich er weinig van aan te trekken. Dat wil zeggen, de genezing (verdwijnen van het laatste beetje zwelling) gaat gewoon door. Sterker nog: sinds ik weer ren gaat het beter met mijn ‘puntknie’. Afgelopen dinsdag kreeg ik officieel toestemming van de fysio om weer op te gaan bouwen. Hij denkt dat hardlopen niet belastend (meer) is voor mijn knie. Ik moet alleen nog even geen diepe squats doen en op m’n knieën de vloer schrobben is ook nog even geen goed idee. Met dat laatste kan ik leven. 

Dubbele cijfers
Op een druilerige zondag (23 september – officieel de koudste dag sinds 1 mei) ging ik naar buiten voor een rustige duurloop over mijn favoriete route (Reitdiep – Van Starkenborghkanaal – Paddepoelsterweg) en daarmee kwam ik weer in de dubbele cijfers terecht. Dat was voor het laatst gebeurd op 22 augustus in Berg en Dal.

Better safe than sorry
Of ik nog 42,195 kilometer door het Westerkwartier ga rennen op 6 oktober? Nee. Ik moet verstandig zijn. Hoewel mijn conditie niet al te veel geleden lijkt te hebben onder het tijdelijk niet lopen, is een hele marathon nu misschien wel net wat te veel. Al is het nog steeds niet bewezen dat ik mijn blessure door het hardlopen heb gekregen: better safe than sorry toch maar, in dit geval.

Alles ergens goed voor
Gelukkig is alles ergens goed voor: ik heb tijd gehad mijn carrière in beweging te zetten, ik ben de sportschool ingegaan voor wat extra krachttraining (dit moet me nog sterker en sneller maken) en ik heb geleerd om me minder blind te staren op mijn doelen en wat relaxter om te gaan met mijn trainingsschema’s. Dat maakt me uiteindelijk een leukere hardloper en geeft ook weer ruimte voor andere dingen (en tijd voor mijn opleiding en stage waarmee ik aanstaande vrijdag begin!).

PS Voor de gemiste MS Motion ga ik – zoals eerder aangekondigd – nog een leuk alternatief bedenken.

Nieuwe katten in stad (en een beetje daarbuiten)

Belofte maakt schuld: ik zou weer katten voor je spotten. In mijn vakantie (je weet wel – die rampzalige waarvan ik terugkwam met een slijmbeursontsteking) kwam ik tijdens mijn (voorlopig) laatste lange duurloop deze mooie tegen:

Oké, het is niet officieel een ‘kat in stad’, maar hij was erg welkom en gaf richting aan mijn duurloop na een eindeloos stuk door het Groesbeekse bos te hebben gehobbeld, deze kattenstoel. Daarom heeft-ie recht op zijn plekje in de serie.

De andere nieuwe kat liep ik afgelopen zondag (ja, ik liep – zij het niet hard, maar wandelen in goed gezelschap lukte goed hoor) in Hattem tegen het lijf. Ik noem hem ‘Kattem’, want het is altijd goed scoren met een makkelijke woordgrap. 😉

Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: