Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Maand: oktober 2018

In het bos zijn de wilde dieren

Als je maar stil genoeg bent, geduld genoeg hebt en voorbereid genoeg bent. Ja, dan zijn de wilde dieren in het bos.

Op zondagochtend 21 oktober trok ik eropuit om de zonsopkomst mee te maken op de Veluwe. Om 06.45 lokale tijd (ik logeerde bij mijn moeder in Apeldoorn) werd ik opgehaald door Marion om – gewapend met onze camera’s en statief – de big five (of op z’n minst één edelhert) te schieten.

Zwart gat
Omdat het plan vrij spontaan en vrij onvoorbereid ontstaan was, hadden we ons kort van tevoren laten informeren over een geschikte locatie. Nu ken ik de omgeving waar we doorheen reden vrij goed, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat Marion en ik – en mensen in het algemeen – geen nachtdieren zijn. Een uitkijkplek rechts op de hei? Waar? Ik zie alleen een groot zwart gat. Een onverhard fietspad? Behalve de strepen op de weg die voor ons oplichtten door het grote licht dat Marion had aangezet (om die tijd zijn er nog geen tegenliggers), was alles zwart. We zijn maar één andere auto tegengekomen onderweg. Mogelijk een seriemoordenaar.

In overtreding
Uiteindelijk besloten we voor de veilige optie te gaan en de auto te parkeren nabij de schaapskooi van Hoog Buurlo. Die plek kenden we en van daaruit wisten we hoe we op de hei moesten komen. In theorie dan. In het licht. Tegen de tijd dat we uit de auto stapten, begon het (het was inmiddels ongeveer 07.15 uur) gelukkig langzaam licht te worden. Maar goed ook, want anders zouden we nog in overtreding zijn ook: tussen zonsondergang en zonsopkomst is het verboden het bos in te gaan. We hadden natuurlijk best gedurfd! 😉

Het eerste schot
Op zich kon onze expeditie al niet meer stuk toen we de zonsopkomst zagen, want A. we waren blij dat de zon op was en B. hij was mooi. We installeerden onze statieven en losten een schot.

Koeien
Daarna hoorden we een geluid achter ons. Volgens Marion waren het koeien. Ik vond het rare koeien. Misschien moesten we even stil zijn en goed luisteren? Toen we door hadden dat het geen koeien waren, maar dat dat dus het geluid van burlende edelherten moest zijn, hebben we onze statieven opgepakt en zijn we via hazenpaadjes verder de hei opgelopen. Het geluid achterna. Ineens zag ik er eentje! Het was inmiddels al licht genoeg om uit de hand te fotograferen, dus ik twijfelde geen moment. Het was raak. Oké, niet scherp, veel te ver weg, maximaal ingezoomd met mijn beperkte 18-135mm-lens, maar hé, ik had een burlend edelhert geschoten. Marion deed vervolgens hetzelfde. Zij schoot ook raak, maar helaas in zijn bil. Hieronder de oorspronkelijke foto en een uitsnede van het dier.

Uiteindelijk trok hij steeds verder weg. We zijn daarom maar omgekeerd en kwamen nog wat minder wilde dieren tegen.

De schaapsherder liet zijn schaapjes vrij en het gouden uurtje (uur na zonsopkomst) was inmiddels in volle gang.

Het was een mooi (én spannend) avontuur en onze missie was geslaagd: we hadden in ieder geval één edelhert geschoten!

Yes, i am (almost) totally in shape!

Mijn carrière zit lekker in beweging. Sinds 2 weken studeer ik hard aan de Start2move-academie en loop ik stage bij Totally in Shape: de personal trainer-studio van Stefan Alfons. Vandaag mocht ik ervaren hoe het is om een personal training te ondergaan. Nu dacht ik natuurlijk dat ik met mijn (marathon)conditie en mijn bescheiden krachttraining toch best voorbereid ben voor zo’n training…ahum.

Dit was voor de training:

Dit was na:

Ik lach nog hè? Ik vond het ook leuk hoor! Ik had Stefan gevraagd om me te laten zweten. Verder waren mijn doelen: aandacht voor kracht in mijn bovenlichaam en stabiliteit in m’n core. Hoppa! Na een warming-up (waarin mijn eerste doel: zweten! al behaald werd geloof ik) mocht ik een circuitje doen. 2 keer met zo veel mogelijk herhalingen:

1. De Mount Everest beklimmen. Klik hier als je wilt weten hoe je dat doet zonder naar de Himalaya af te reizen.
2. Gooien met een slam ball van 10 kilo
3. The rope
4. Van hoge naar lage plank

Conclusie: deze training hou ik zeker in mijn achterhoofd als ik straks zelf mensen train. En of ik al totally in shape ben? Mijn shape kan nog wel wat sterker worden. Daar ga ik aan werken, dus ik zal Stefan vragen mij aan het einde van mijn stageperiode nog eens in de arena te gooien. 😉

Thuiswedstrijdjes met chocomel, benzine en bier

De afgelopen 2 weken liep ik mijn eerste wedstrijdjes weer sinds mijn (niet hardloopgerelateerde) knieblessure: de Asselse4mijl in Apeldoorn en de 4 mijl van Groningen. Omdat kortere (en dus snellere) afstanden (nog) niet tot mijn specialiteit behoren, vond ik het leuke uitdagingen. Apeldoorn werd nog eens extra uitdagend door het vals plat dat ze in de route hadden gestopt en de 6,437 kilometer tussen Haren en Groningen werden uitdagend, omdat het rond de 25 graden was (tel daar nog eens 10 graden bovenop voor de gevoelstemperatuur die je als hardloper ervaart). Eigenlijk veel te warm om te racen dus.

Thuiswedstrijdje met chocomel
Het waren allebei thuiswedstrijdjes. De eerste, omdat de start en finish op nog geen 700 meter lagen van het huis waarin ik ben opgegroeid. De tweede spreekt voor zich natuurlijk. Het parcours van de Asselse 4 mijl ging over de Asselsestraat. De straat die ik tussen mijn 5e en 18e ontelbare keren op en neer gefietst en gelopen heb. Bij de finish was me chocomel beloofd trouwens. Daar ren ik toch altijd net ietsje harder voor. 😉

De ambtenaren verzamelen
Tussen Haren en Groningen liep ik niet op eigen titel. Ook dit jaar kwam ik weer uit voor het bedrijf dat onderwijs mogelijk maakt: Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO). Samen met 63 andere ambtenaren probeerde ik te bewijzen dat niet alle ambtenaren langzaam zijn.

		
Met Harma (in het startvak)
		
Met Norbert én Harma (in het startvak)

Top 3
Mijn doel was om in de top 3 van snelste vrouwen van DUO te eindigen.  Dat werd spannend, want net als in Apeldoorn ging ik in Haren iets te snel van start (de eerste 2 à 3 kilometer dik onder de 5 min/km). In Apeldoorn eiste het hoogteverschil zijn tol en in Groningen de warmte. Dus ik moet of beter leren doseren, of ik moet gewoon idealere omstandigheden uitkiezen om te gaan lopen. In ieder geval heb ik toch 2 keer een PR gelopen en zondag ben ik de op één na snelste vrouwelijke ambtenaar van Groningen geworden. Doel behaald!

Naborrel
En ja, wie hard kan lopen, moet ook hard kunnen drinken. De naborrel in Café De Beurs met de DUO-collega’s was weer gezellig. Volgend jaar ga ik voor de titel ‘Snelste vrouw van DUO’ en voor onder de 30 minuten, want inmiddels weet ik dat mijn dieselmotor ook wel op bier…uh…benzine loopt en lekker door kan trekken. 😉

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: