“Allerdings rennt (bijna weer) harder dan de wind” kopte ik van de week al op Facebook en Instagram.

De vloer schrobben
Ja, ik ren weer en mijn knie lijkt zich er weinig van aan te trekken. Dat wil zeggen, de genezing (verdwijnen van het laatste beetje zwelling) gaat gewoon door. Sterker nog: sinds ik weer ren gaat het beter met mijn ‘puntknie’. Afgelopen dinsdag kreeg ik officieel toestemming van de fysio om weer op te gaan bouwen. Hij denkt dat hardlopen niet belastend (meer) is voor mijn knie. Ik moet alleen nog even geen diepe squats doen en op m’n knieën de vloer schrobben is ook nog even geen goed idee. Met dat laatste kan ik leven. 

Dubbele cijfers
Op een druilerige zondag (23 september – officieel de koudste dag sinds 1 mei) ging ik naar buiten voor een rustige duurloop over mijn favoriete route (Reitdiep – Van Starkenborghkanaal – Paddepoelsterweg) en daarmee kwam ik weer in de dubbele cijfers terecht. Dat was voor het laatst gebeurd op 22 augustus in Berg en Dal.

Better safe than sorry
Of ik nog 42,195 kilometer door het Westerkwartier ga rennen op 6 oktober? Nee. Ik moet verstandig zijn. Hoewel mijn conditie niet al te veel geleden lijkt te hebben onder het tijdelijk niet lopen, is een hele marathon nu misschien wel net wat te veel. Al is het nog steeds niet bewezen dat ik mijn blessure door het hardlopen heb gekregen: better safe than sorry toch maar, in dit geval.

Alles ergens goed voor
Gelukkig is alles ergens goed voor: ik heb tijd gehad mijn carrière in beweging te zetten, ik ben de sportschool ingegaan voor wat extra krachttraining (dit moet me nog sterker en sneller maken) en ik heb geleerd om me minder blind te staren op mijn doelen en wat relaxter om te gaan met mijn trainingsschema’s. Dat maakt me uiteindelijk een leukere hardloper en geeft ook weer ruimte voor andere dingen (en tijd voor mijn opleiding en stage waarmee ik aanstaande vrijdag begin!).

PS Voor de gemiste MS Motion ga ik – zoals eerder aangekondigd – nog een leuk alternatief bedenken.