Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Auteur: Allerdings (pagina 1 van 121)

7up!

Zondag 18 november ging ik naar Nijmegen voor de herfstklassieker: de Zevenheuvelenloop. Met knikkende knietjes, moet ik erbij zeggen, want de voortekenen waren niet gunstig. Bovendien, de laatste keer dat ik daar de heuvels trotseerde, liep het niet goed af (misschien herinner je je dit blog van september nog?).

Bijgeloof
Het begon met het startnummer dat niet kwam. Op Instagram zag ik allemaal blije posts voorbijkomen van lopers die hun startbewijs al thuisgestuurd hadden gekregen. Dat van mij was er een week van tevoren nog niet. Na wat gebel en gemail met de organisatie werd mij uiteindelijk toegezegd dat er een nieuw startnummer voor me klaar zou liggen in Nijmegen. Dat startnummer begon met een 13…dacht ik, en dat in combinatie met een zwarte kat?

(Gelukkig heb ik dyscalculie, want zondag bleek dat ik de 1 en de 3 had omgedraaid.)

Het was alleen jammer dat mijn naam niet op het startnummer stond.

Maar gelukkig is er voor alles een oplossing.

Het heuveltrauma
Maar om af te rekenen met mijn heuveltrauma is exposuretherapie de beste methode. Zonder stuk te gaan holde ik met gemak de heuvels op en de heuvels weer af (ik was van plan ze te tellen, maar na heuvel 2 was ik de tel al kwijt, zoveel andere dingen onderweg (of het heeft weer iets met mijn dyscalculie te maken ?).

BAM!
Oké, ik had iets langer nodig dan Joshua Cheptegei (nieuw wereldrecord 15 km: 41.05), maar ik verbrak mijn eigen PR op de 15 kilometer. Mijn snelste tijd tot nu toe was 1.23 (nog wat), 1,5 jaar geleden gelopen in Apeldoorn tijdens de Midzomermarathon. De Zevenheuvelenloop liep ik trouwens 2 jaar geleden ook al. Toen deed ik er 1 uur en 27 minuten over geloof ik. Dit jaar had ik maar 1 uur en 16 minuten nodig! BAM!

Momentje van overdenking
Omdat ik het tellen van de heuvels al snel had opgegeven, had ik tijd om onderweg over andere dingen na te denken. Hoe komt het bijvoorbeeld dat ik de laatste tijd sneller ben gaan lopen? Ik denk dat dat komt doordat ik ben begonnen mijn eigen races te lopen. Dat wil zeggen: in mijn eigen tempo. Voorheen bleef ik vaak veilig achter een andere loper hangen die naar mijn idee een lekker tempo had. Sinds de midwintermarathon in Apeldoorn in februari van dit jaar, ben ik daarmee opgehouden. En zie de resultaten: het ene persoonlijke record na het andere. Ik hou me dus niet meer in, en ik denk dat er zelfs nog meer in zit (maar je moet wat te verbeteren over houden natuurlijk). Naast deze wijziging van tactiek, heb ik misschien ook profijt van de aandacht die ik aan krachttraining  ben gaan geven. Je loopt niet met je benen alleen namelijk. 🙂

Over krachttraining gesproken…
Op zaterdag 1 december geef ik een clinic ‘Krachttraining voor hardlopers’ bij Totally in Shape in Groningen. Stuur me een berichtje als je interesse hebt. Ik heb tot nu toe al 1 groep vol, maar bij meer belangstelling doe ik een 2e ronde.

Wad een tijd!

Een halve marathon is tegenwoordig sneller gelopen dan een blogbericht geschreven. 😉 Maar hé, ook dat is me weer gelukt. Het kon natuurlijk ook niet anders dan dat mijn kersverse PR op de halve marathon op Allerdings werd gepubliceerd.

Tadaaa!

Ik heb even de statistieken erbij gepakt. Vorig jaar liep ik op Terschelling een tijd van 2.03.36 en mijn allereerste halve marathon in 2016 op Vlieland liep ik in 2.12.26. Tot nu toe stond mijn PR op 1.57 en een beetje. Gelopen tijdens de Asseldronde van de Midwintermarathon in Apeldoorn, waardoor het geen officieel PR was, omdat ik toen 25 kilometer liep. Daarna heb ik nog een paar keer onder de 2 uur gelopen. Onder andere in Haren en in Apeldoorn. Maar met die tijd van afgelopen zondag kun je je mijn blije hoofd wel voorstellen.

Pannetje pasta
Net als vorig jaar had ik er een weekendje Terschelling van gemaakt, zij het met een iets andere ‘gezinssamenstelling’. Samen met goede vriendin Arianne verbleef ik in een romantisch chaletje in Hoorn, waar het goed pasta eten was (een verhaal over een pannetje pasta verdient ooit een eigen blog 😉 ).

Wie ook naar het eiland was gekomen (voor haar eerste halve marathon!) was Irene. Irene ken ik nog uit mijn studietijd in Nijmegen. We waren toen vooral goed in bierheffen en kroegmarathons. We hebben allebei een nieuwe hobby nu: medaljes sparen.

Supergoed gedaan, Irene!

Wad mooi!
Los van mijn PR was het maar wad mooi dit weekend. Ik heb het chaletje alweer geboekt voor volgend jaar, want dan loop ik de hele marathon!

 

 

In het bos zijn de wilde dieren

Als je maar stil genoeg bent, geduld genoeg hebt en voorbereid genoeg bent. Ja, dan zijn de wilde dieren in het bos.

Op zondagochtend 21 oktober trok ik eropuit om de zonsopkomst mee te maken op de Veluwe. Om 06.45 lokale tijd (ik logeerde bij mijn moeder in Apeldoorn) werd ik opgehaald door Marion om – gewapend met onze camera’s en statief – de big five (of op z’n minst één edelhert) te schieten.

Zwart gat
Omdat het plan vrij spontaan en vrij onvoorbereid ontstaan was, hadden we ons kort van tevoren laten informeren over een geschikte locatie. Nu ken ik de omgeving waar we doorheen reden vrij goed, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat Marion en ik – en mensen in het algemeen – geen nachtdieren zijn. Een uitkijkplek rechts op de hei? Waar? Ik zie alleen een groot zwart gat. Een onverhard fietspad? Behalve de strepen op de weg die voor ons oplichtten door het grote licht dat Marion had aangezet (om die tijd zijn er nog geen tegenliggers), was alles zwart. We zijn maar één andere auto tegengekomen onderweg. Mogelijk een seriemoordenaar.

In overtreding
Uiteindelijk besloten we voor de veilige optie te gaan en de auto te parkeren nabij de schaapskooi van Hoog Buurlo. Die plek kenden we en van daaruit wisten we hoe we op de hei moesten komen. In theorie dan. In het licht. Tegen de tijd dat we uit de auto stapten, begon het (het was inmiddels ongeveer 07.15 uur) gelukkig langzaam licht te worden. Maar goed ook, want anders zouden we nog in overtreding zijn ook: tussen zonsondergang en zonsopkomst is het verboden het bos in te gaan. We hadden natuurlijk best gedurfd! 😉

Het eerste schot
Op zich kon onze expeditie al niet meer stuk toen we de zonsopkomst zagen, want A. we waren blij dat de zon op was en B. hij was mooi. We installeerden onze statieven en losten een schot.

Koeien
Daarna hoorden we een geluid achter ons. Volgens Marion waren het koeien. Ik vond het rare koeien. Misschien moesten we even stil zijn en goed luisteren? Toen we door hadden dat het geen koeien waren, maar dat dat dus het geluid van burlende edelherten moest zijn, hebben we onze statieven opgepakt en zijn we via hazenpaadjes verder de hei opgelopen. Het geluid achterna. Ineens zag ik er eentje! Het was inmiddels al licht genoeg om uit de hand te fotograferen, dus ik twijfelde geen moment. Het was raak. Oké, niet scherp, veel te ver weg, maximaal ingezoomd met mijn beperkte 18-135mm-lens, maar hé, ik had een burlend edelhert geschoten. Marion deed vervolgens hetzelfde. Zij schoot ook raak, maar helaas in zijn bil. Hieronder de oorspronkelijke foto en een uitsnede van het dier.

Uiteindelijk trok hij steeds verder weg. We zijn daarom maar omgekeerd en kwamen nog wat minder wilde dieren tegen.

De schaapsherder liet zijn schaapjes vrij en het gouden uurtje (uur na zonsopkomst) was inmiddels in volle gang.

Het was een mooi (én spannend) avontuur en onze missie was geslaagd: we hadden in ieder geval één edelhert geschoten!

Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: