Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Categorie: Columns (pagina 1 van 6)

Geen PR, niet de snelste ambtenaar…een verslag van de 4 mijl

Mijn gedroomde tijd (sneller dan 33 minuten over 6,437 kilometer) zat er vandaag niet in tijdens de 4 mijl van Groningen. Het begon al niet lekker. Omdat ik voor het eerst meedeed aan de bedrijvenloop wist ik niet hoe het een en ander (je teamgenoten ergens vinden, met z’n allen naar het startvak?) in z’n werk ging. Ik hou er niet van als ik niet van tevoren weet hoe dingen gaan. Daar word ik zenuwachtig van. Ik was de hele ochtend dus niet te genieten voor Nynke.

Teamspirit?
Het vinden van mijn teamgenoten en het gezamenlijk naar het startvak gaan, viel ook behoorlijk tegen. Ergens tussen half 12 en half 1  verzamelen op een plein met duizenden anderen? Succes!
Uiteindelijk heb ik er een paar gevonden bij de ingang van het startvak. Misschien was ik naïef, maar ik dacht dat de bedrijvenloop iets meer teamspirit zou hebben. 

Druk!
Wat ik ook gedacht had van de bedrijvenloop is dat er wat minder mensen per startwave zouden zijn zodat je niet de eerste kilometer op de rem hoeft te lopen. Het was gek genoeg nóg drukker dan de jaren ervoor toen ik gewoon met de recreanten meeliep.
Het enige voordeel van de bedrijvenloop dat ik tot zover kan bedenken is dat je wat eerder start.

Nóg een 4 mijl
En als je eerder start, ben je ook eerder binnen om aan de naborrel te beginnen.  Dacht ik. Maar op de afgesproken locatie (Kleintje Maas – Grote Markt) kregen we te horen dat de locatie gesloten was en werden we naar Huize Maas gestuurd (Vismarkt). Op normale dagen een kippestukje om van de ene naar de andere kroeg te lopen, maar op de dag van de 4 mijl ben je door alle afzettingen pas na zo’n 6,4 kilometer op plaats van bestemming.

Zwoegen
Maar goed, nu vergeet ik helemaal te vertellen hoe het lopen ging. Dat ging dus helemaal niet zo lekker. Los van die eerste kilometer waarin het gewoon te druk was om mijn eigen tempo te vinden, kwam ik er niet in. Ik moest echt zwoegen. Vorig jaar ging het zo gemakkelijk en ik had gedacht dat ik na nog een jaar meer ervaring, meer kilometers, meer training het een stukje makkelijker zou moeten gaan. Er zat iets niet lekker in mijn buik ofzo waardoor m’n ademhaling te hoog zat. Ik weet het niet. M’n benen leken ook niet echt te willen. Bij het 3 kilometerpunt heb ik me er maar bij neergelegd dat het waarschijnlijk gewoon niet mijn dag was.

Keuvelen met bier
Gelukkig vergeet je alle ellende van zo’n dag als je met een biertje in je hand met een paar collega’s, die je eigenlijk niet zo goed kent – maar hé je kunt gelukkig uren met elkaar over je gezamenlijke hobby praten – gezellig staat te keuvelen. Volgend jaar gewoon weer een 4 mijl en tot het zover is, nog heel wat mooie, zware, snelle, makkelijke en langzame kilometers!

“Was je bang om dood te gaan?”

Ik was 15 toen mijn vader stierf en ik heb van tevoren nooit aan hem gevraagd of hij bang was voor de dood.
Iedereen is bang voor de dood, denk ik. Misschien alleen de vroomste gelovige niet, omdat hij ervan overtuigd is dat hem een beter leven wacht. Maar ook een gelovige zal wel eens twijfelen. Niemand is immers ooit teruggekomen uit de dood om te vertellen hoe het is (met uitzondering van Jezus dan, zal de gelovige mij als tegenargument toewerpen).

Toen ik op vrijdagochtend las dat Eberhard van der Laan dood is, vroeg ik me af of hij bang geweest is. Ik moest ook meteen aan mijn vader denken en ik bedacht dat Eberhard ook vader was en ik vroeg me af of zijn kinderen hem gevraagd zouden hebben of hij bang was.

Mijn vader was 19 toen hij naar Australië ging. Ik heb hem ooit gevraagd of hij het spannend vond om alles achter zich te laten en daarheen te gaan. Hij zei van niet. Misschien is het met doodgaan wel net als met emigreren (behalve dan dat je niet zelf die keuze maakt); je kunt er niet bang voor zijn, omdat je niet weet wat je kunt verwachten. 

Mijn vader kreeg uiteindelijk heimwee en na zo’n 6 jaar ‘Down under’ te zijn geweest, kwam hij terug naar Nederland. Gelukkig voor mij, anders had hij mijn moeder nooit ontmoet.
Op mijn vraag – of hij bang was om dood te gaan – krijg ik nooit meer een antwoord, maar ik denk dat hij niet zozeer bang was om te dood te gaan, maar wel om weer alles achter zich te moeten laten.

Op de foto hierboven zie je mijn vader (die knappe jongeman rechts) op het vliegveld in Sydney.

Alle(r)daagsedingen: Genderneutraal winkelen

Genderneutraal is in. De meeste mensen hebben thuis al een genderneutrale wc en genderneutraal winkelen wordt ook steeds gewoner. Allerdings is ook in en ging daarom genderneutraal winkelen.

Nieuwe Nudie Jeans
Ik wil een nieuwe spijkerbroek . Ik weet nog niet zeker of ik weer een dry denim wil (zie Project Spijkerbroek), maar in ieder geval wil ik weer een broek van het merk Nudie Jeans. Op de website doet Nudie Jeans niet aan een indeling op geslacht. Ze doen alleen aan ‘Kids’. (Kleine kanttekening: het aantal vrouwelijke modellen op de website laat te wensen over.) In Groningen kun je voor het merk Nudie Jeans bij 2 winkels terecht: Men at Work en Ebb18.

Geen ‘dries’
Ik begin op de herenafdeling van Men at Work. Daar komt mijn andere Nudie Jeans vandaan. Ik heb de planken met de Nudie Jeans al snel gevonden, maar er zitten geen dry denims tussen. Ik breek nog even in in een gesprek dat de verkoper voert met een klant die kennelijk ook op zoek is naar een nieuwe Nudie Jeans . Hij verkoopt geen ‘dries’ meer, zegt-ie. Daarvoor verwijst hij me naar Ebb 18. Ik voel me goed genderneutraal geholpen. Op naar Ebb18.

Lange toonbank

Bij Ebb18 liggen de spijkerbroeken in hoge kasten achter een lange toonbank. Ik zie de Nudies liggen, maar durf niet achter de toonbank te kruipen. Ik wacht op een verkoper. Die komt na een tijdje naar me toe. Ik leg hem uit dat ik een nieuwe Nudie Jeans zoek. Ik zeg dat ik nog niet precies weet of ik weer een ‘dry’ wil, maar ik wil even zien welke modellen hij nog meer heeft. Hij vraagt of er stretch in mag zitten. Ik zeg: “Liever niet, of in ieder geval niet veel.” Hij loopt van me weg en komt met een ander merk ‘dry’ naar me toe. Ik krijg het idee dat hij mij niet helemaal begrijpt.

Het meidenhoekje
Ik probeer mezelf nog een keer duidelijker uit te drukken. Ik zeg dat ik toch echt een Nudie Jeans zoek en juist ook andere modellen dan de dry denim wil zien. Ik verwacht dat hij nu wel naar die plek achter de toonbank loopt waar ik ze heb zien liggen, maar hij loopt de verkeerde kant op. Hij pakt een broek voor me waar zoveel stretch in zit dat je er met je hele familie in past. Ah, we zitten in het ‘meidenhoekje’, denk ik. De hele winkel ligt vol met prachtige spijkerbroeken, maar ik mag er niet bij. Ik moet genoegen nemen met een meisjesbroek. Voor de vorm (en voor de foto bij dit blog) wurm ik me er toch even in.

Plaksnor
Deze verkoper van Ebb18 is nog niet klaar voor het nieuwe genderneutrale winkelen. Hij had geld aan mij kunnen verdienen als hij mij in de ‘mannenhoek’ had toegelaten en mij zijn mooiste waar had laten zien. De volgende keer dat ik bij Ebb18 naar binnen stap, is dat met een plaksnor op.

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: