Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Categorie: Columns (pagina 1 van 7)

Aller(daagse)dingen: het eindejaarsverhaaltje

Ik kocht oliebollen en een flesje prosecco bij de Jumbo. Ik zeg: flesje, omdat het flesje maar 200ml bevat. Dit was op verzoek van Nynke, die met oud en nieuw wel een glaasje prosecco wil, maar niet een hele fles waarvan we de helft weg kunnen gooien. Mooi dat ze zo’n klein flesje hadden bij de Jumbo.
Toen ik het flesje afrekende zei het meisje achter de kassa het volgende: “Wat een leuk flesje!” Ze zei het op een toon zoals je tegen een goeie vriendin zegt dat ze een ontzettend leuk nieuw jasje aanheeft. Ik kon haar geen ongelijk geven en verklaarde verder dat het mooi handig was zo’n klein flesje, omdat je anders een hele fles moet leegdrinken, terwijl je eigenlijk aan één glaasje wel genoeg hebt. Terwijl ik dat zei, schoot er door me heen dat het kassameisje nu zou kunnen denken dat ik een eenzame vrouw ben die in haar eentje oud en nieuw gaat vieren en dat ik mezelf voor de gelegenheid wel een glaasje gun, maar geen hele fles. Wat een onzin om dat te denken, dacht ik meteen, maar het was al te laat; ik had het al gedacht. Hardop.

Allerdings wenst iedereen een gezellige oudejaarsavond met desnoods een liter prosecco! 😉 Op een gezond en allerdings fantastisch 2018! Tot volgend jaar, lieve lezers!

Gewoon mijn eerste marathon?

Een paar weken geleden vroeg een ervaren marathonloper me: “Je eerste marathon? Hoe ga je daarvoor trainen?” Mijn eerste reactie was: “Uh, nou, gewoon…”
Maar toen ik er echt even goed voor ging zitten, dacht ik wel: Hoe doe je dat? ‘Gewoon’ voor een marathon trainen?

Een takke-eind
Ik begon met het samenstellen van mijn schema. Daarmee werd het gewone meteen al ongewoon door er duurlopen van 30, 32 en zelfs 35 kilometer in op te nemen. Mijn langste loop ooit tot nu toe was 25 kilometer, vorig jaar tijdens de Midwinter Marathon in Apeldoorn. Maar goed, ik heb nu eenmaal van verschillende mensen het advies gekregen om toch minstens 3 of 4 keer van die lange stukken te gaan lopen, anders schijnen die 42,195 kilometer echt eindeloos aan te voelen (ik denk dat dat sowieso het geval gaat zijn 😉 ).

Paniek
Tijdens het samenstellen van mijn schema raakte ik in paniek. Was die hele marathon nou wel zo’n goed idee? Die lange duurlopen; moeten die echt zo lang? Als ik 35 kilometer in mijn gewone (langzame) duurlooptempo (van 6.10 – 6.50 min/km) loop, dan ben ik úúúren onderweg! Kan ik niet beter in ‘uren onderweg’ dan in kilometers denken of moet ik voortaan op zondag de wekker zetten? En mag ik gewoon wijntjes en biertjes blijven drinken en hoe zit het met eten en drinken onderweg? Moet ik oefenen met de energiedrank die ze schenken in Rotterdam? En gaat dat dan samen met mijn favoriete gelletjes?

Gewoon leuk uitlopen
Oké, ik raak nogal snel in paniek natuurlijk. Eigenlijk heb ik vooral zin om aan mijn marathontraining te beginnen en het allemaal te gaan ervaren. Mijn schema is redelijk goed doordacht en ik moet het ook allemaal niet té serieus nemen. Bovendien heb ik al veel hardloopervaring en ik weet wat bij me past. Ik wil die marathon gewoon leuk uitlopen (lachend over de finish als het kan) en als ik daar 4,5 uur voor nodig heb, dan vind ik dat nog steeds heel netjes.

4 fases, 4 trainingen
Hier is –  voor de liefhebber – wat informatie over mijn marathonschema. Het schema is in 4 fases verdeeld en er staan 4 trainingen per week in. De langste duurlopen zitten in fase 2. Hierin zit ook de 25 kilometer van de Midwinter Marathon, die ik ook dit jaar weer ga lopen. Een mooi testloopje voor Rotterdam dus.

Fase 1: (basis)snelheid verhogen/sneller worden (4 weken)
Fase 2: verdere opbouw (6 weken)
Fase 3: wedstrijdvoorbereiding (4 weken)
Fase 4: taperen (2 weken)
8 april 2018: Wedstrijddag!

Marathontips en -ervaringen zijn natuurlijk welkom. Je kunt ze hieronder in een reactie kwijt, maar je mag ze ook mailen naar allerdings.nl@gmail.com. Ik ben benieuwd! 🙂

Geen PR, niet de snelste ambtenaar…een verslag van de 4 mijl

Mijn gedroomde tijd (sneller dan 33 minuten over 6,437 kilometer) zat er vandaag niet in tijdens de 4 mijl van Groningen. Het begon al niet lekker. Omdat ik voor het eerst meedeed aan de bedrijvenloop wist ik niet hoe het een en ander (je teamgenoten ergens vinden, met z’n allen naar het startvak?) in z’n werk ging. Ik hou er niet van als ik niet van tevoren weet hoe dingen gaan. Daar word ik zenuwachtig van. Ik was de hele ochtend dus niet te genieten voor Nynke.

Teamspirit?
Het vinden van mijn teamgenoten en het gezamenlijk naar het startvak gaan, viel ook behoorlijk tegen. Ergens tussen half 12 en half 1  verzamelen op een plein met duizenden anderen? Succes!
Uiteindelijk heb ik er een paar gevonden bij de ingang van het startvak. Misschien was ik naïef, maar ik dacht dat de bedrijvenloop iets meer teamspirit zou hebben. 

Druk!
Wat ik ook gedacht had van de bedrijvenloop is dat er wat minder mensen per startwave zouden zijn zodat je niet de eerste kilometer op de rem hoeft te lopen. Het was gek genoeg nóg drukker dan de jaren ervoor toen ik gewoon met de recreanten meeliep.
Het enige voordeel van de bedrijvenloop dat ik tot zover kan bedenken is dat je wat eerder start.

Nóg een 4 mijl
En als je eerder start, ben je ook eerder binnen om aan de naborrel te beginnen.  Dacht ik. Maar op de afgesproken locatie (Kleintje Maas – Grote Markt) kregen we te horen dat de locatie gesloten was en werden we naar Huize Maas gestuurd (Vismarkt). Op normale dagen een kippestukje om van de ene naar de andere kroeg te lopen, maar op de dag van de 4 mijl ben je door alle afzettingen pas na zo’n 6,4 kilometer op plaats van bestemming.

Zwoegen
Maar goed, nu vergeet ik helemaal te vertellen hoe het lopen ging. Dat ging dus helemaal niet zo lekker. Los van die eerste kilometer waarin het gewoon te druk was om mijn eigen tempo te vinden, kwam ik er niet in. Ik moest echt zwoegen. Vorig jaar ging het zo gemakkelijk en ik had gedacht dat ik na nog een jaar meer ervaring, meer kilometers, meer training het een stukje makkelijker zou moeten gaan. Er zat iets niet lekker in mijn buik ofzo waardoor m’n ademhaling te hoog zat. Ik weet het niet. M’n benen leken ook niet echt te willen. Bij het 3 kilometerpunt heb ik me er maar bij neergelegd dat het waarschijnlijk gewoon niet mijn dag was.

Keuvelen met bier
Gelukkig vergeet je alle ellende van zo’n dag als je met een biertje in je hand met een paar collega’s, die je eigenlijk niet zo goed kent – maar hé je kunt gelukkig uren met elkaar over je gezamenlijke hobby praten – gezellig staat te keuvelen. Volgend jaar gewoon weer een 4 mijl en tot het zover is, nog heel wat mooie, zware, snelle, makkelijke en langzame kilometers!

Oudere berichten

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: