Ik liep in het park toen ik in tegengestelde richting een roedel honden zag naderen. Groot, klein, tong uit de mond, kwijlend, kwispelend, aangelijnd of los hollend. Het zat er allemaal tussen. Ze waren minstens met z’n negenen. Niemand haalt vrijwillig zoveel honden tegelijk in huis, dacht ik. Ze moesten daarom wel een ommetje aan het maken zijn met de hondenuitlaatservice.

“Laat die meneer er even langs, jongens”, zei de mevrouw van de hondenuitlaatservice toen ik dichterbij kwam. Zeg zoiets tegen een kat en hij gaat juist voor je voeten lopen in plaats van aan de kant, dacht ik. De honden gingen netjes voor me opzij.

“Voor die mevrouw”, lachte ik terug. “Maar even zo goed bedankt!”. Een vergissing is menselijk en – toegegeven – ik draag geen roze hardloopshirtjes en met mijn korte haar en zonnebril is een vergissing snel gemaakt.

Toen ik net begon met hardlopen had ik wel eens het idee dat je als vrouw geen andere keuze had dan in het knalroze te gaan rennen. Ik ben zodoende nog een tijdje doorgelopen in een verwassen katoenen shirt. Een klassieke beginnersfout. Roze is gewoon niet mijn lievelingskleur. Al had ik over de kleur van mijn broek nog wel kunnen twisten met de mevrouw van de hondenuitlaatservice. Is het roze? Is het paars? Fuchsia misschien?

Natuurlijk bood ze haar excuses aan, maar ik was al voorbij voor ik kon zeggen dat het oké was en geen probleem. Ik ren namelijk net zo hard als een kerel ook.

(Deze column verschijnt binnenkort op ProRun.nl).

Running with a hint of pink 😉