Al een paar jaar is de Midwinter Marathon in Apeldoorn een strak georganiseerd sportief evenement bij mij in de familie. Maar dit jaar was het feest helemaal compleet nu mijn broer ook eindelijk (na een paar jaar te hebben geroepen dat hij die acht! wel even zou lopen) zijn hardloopschoenen had aangetrokken.
Met uitzondering van mijn moeder (maar die sport tegenwoordig al genoeg bij haar fysio) liepen we allemaal, en dat was goed voor 4 verschillende afstanden, 5 medailles en de hashtag #dehelefamilierennt.

Pasta party

Goed hardlopen vraagt om een goede voorbereiding. Daarom werd er de avond van tevoren kostelijk gegeten tijdens de pasta party. Het was jammer dat de gepocheerde eieren mislukten, ondanks de inspanningen van mijn schoonzus en mij. We blijven oefenen en gebakken smaakten ze ook prima.

pastaparty

Draaiboek

Tijdens de pasta party was er ook tijd om het draaiboek van de dag door te nemen. Met al die verschillende afstanden een heel gepuzzel soms. Als mijn broer het hardloopvirus nu goed te pakken heeft en volgend jaar de mini-marathon loopt (10 EM) dan zijn de Van Wamelens vertegenwoordigd op alle afstanden. Zo niet, dan pakken we het draaiboek van dit jaar weer van de plank.

Uitzondering voor tantes?

Mijn neefje en ik beten de spits af. Nog even snel een startvakselfie voor we werden weggeschoten.

Startvakselfie

De vorige keer dat we samen liepen, eindigden we net voor de bezemwagen. Maar dat was in de zomer. Kennelijk loopt hij beter bij koud weer, want we gingen als een speer. Volgend jaar mag (moet) hij alleen. Misschien maken ze voor tantes een uitzondering? 😉

Dom

Niet alleen mijn neefje liep een toptijd. Daarna volgde mijn nichtje. Zij was zelfs zo sportief dat ze wachtte op een vriendinnetje dat te snel van start was gegaan en daardoor een wandelpauze moest inlassen. Mijn nichtje had er wel een mening over: het vriendinnetje had haar krachten niet goed verdeeld en dat was dom.

Sneller als je lacht

Mijn eigen Asselronde dan: voor de 3e keer liep ik die 25 kilometer via Hoog Soeren naar Assel, door de bossen, over de hei en terug naar de Loolaan. Dit jaar voor het eerst met sneeuwresten hier en daar, waardoor het behalve mooi, soms ook wat glad was.
Helemaal lekker heb ik helaas niet gelopen. Ik had wat last van kramp en ik kreeg na afloop weer last van mijn iliotibiale band. Ik kan nu een lang medisch verhaal houden, maar het komt erop neer dat ik even een paar dagen rustig aan doe, overleg met mijn fysio en hoop dat ik mijn marathonschema weer snel kan oppakken, want het liep net zo lekker. Met een beetje mazzel werkt het motto van de Midwinter Marathon (je gaat sneller als je lacht) ook als het gaat om herstellen: je herstelt sneller als je lacht.

PS Met mijn tijd ben ik superblij trouwens. Met een tempo van 5.27min/km (5.30 was het streven) liep ik de Asselronde in 2.16.15. Goed voor een nieuw PR (- 3 minuten).

Medal sunday

Mijn broer en mijn schoonzus waren als laatste aan de beurt. En als ik mijn broer mag geloven, vond-ie het best leuk en had-ie (natuurlijk 😉 ) nog wel sneller gekund. Samen met mijn nichtje was ik naar de finish gefietst om ze binnen te juichen.
Zo hadden we aan het einde van de dag allemaal een welverdiende medaille. Mijn neefje wilde niet meer naar buiten voor de foto. Na zo’n prestatie wil je natuurlijk ook het liefst lekker warm binnenblijven. En gelijk had-ie!

Medal sunday