Hoera het is medal monday! Dé maandag waarop je je medaille nog een keer mag laten zien die je in het weekend behaald hebt. Samen met mijn twee liefste supporters laat ik je ‘m hierboven dus nog een keertje gezien (voor het geval het je ontgaan was op de social media 😉 ).

Maar zonder gekheid: afgelopen zaterdag liep ik mijn 6e (!) officiële halve marathon in Apeldoorn tijdens de Midzomermarathon. Een evenement dat ook dit jaar zijn naam eer aan deed, want het was nog bijna 30 graden toen de eerste lopers van start gingen (dat waren de dapperen die een hele marathon gingen voltooien. Starttijd 17.00 uur). Om 18.00 uur ging de 7,5 kilometer van start en om 18.10 uur waren de 15-kilometerlopers en de lopers van de halve marathon aan de beurt.

Topconditie
Gelukkig staan er bomen in Apeldoorn en gelukkig ging het parcours niet over zwart asfalt. Ik had van tevoren al bedacht dat ik niet voor een PR zou gaan, maar gewoon zou kijken wat nog een beetje leuk zou voelen. Ik wist niet dat een tijd onder de 2 uur tegenwoordig ook al mogelijk is bij hoge temperaturen. Maar zoals gezegd: ik was die dag nog in topconditie, de dag erna zouden de jaren pas gaan tellen: ik was jarig (en ik ben geen 22 geworden 😉 ).

Niet over het parcours zwalken en niet gaan hallucineren
“Ik zou gewoon kijken wat nog een beetje leuk zou voelen”, daarmee doelde ik vooral op: niet oververhit raken, geen kippenvel krijgen, niet uitdrogen, niet over het parcours gaan zwalken en niet gaan hallucineren. Ik had even geen rekening gehouden met een ander bijkomend nadeel van de hitte: warme voeten. Rond kilometer 12 begon ik serieus pijn te voelen onder/aan de zijkant van mijn beide voeten. Blarenalarm! Ik probeerde zo min mogelijk te denken aan wat er met mijn voeten gebeurde. Soms lukte dat goed, soms wat minder.
Zodoende heb ik mijn verjaardag op blote voeten gevierd en vandaag – op medal monday – draag ik mijn medaille op aan mijn voeten! (Een close-up van mijn voeten zal ik je besparen. 😉 )