Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Dikke zoenen en misschien wel de mooiste

Oef…vorige week was ik bang dat de #roadtorotterdam (zoals ik mijn trainingen voor de marathon van Rotterdam ben gaan noemen) voorbij was en dat ik niet aan de start van de Halve van Haren zou staan. Na een trainingsloop van 30 kilometer had ik ineens een ondefinieerbaar, maar irritant pijntje onder mijn voet. Omdat ik ooit eens een peesplaatontsteking in mijn voet heb gehad, vreesde ik het ergste. Dat ik een blessure op kon lopen, vond ik niet zo gek: ik train voor een marathon en slaap amper. Mijn slaapschema is behoorlijk in de soep gelopen zeg maar.

Tennisbal
Gelukkig was daar een fysiotherapeut van Fysiosportief die wel vaker wanhopige aspirant-marathonlopers op consult ziet. Hij zag het allemaal nog niet zo somber in en vond dat ik gewoon de Halve van Haren kon lopen. Als de pijn erger zou worden dan pijncijfer 3  (op een pijnschaal van 0 tot 10) moest ik stoppen en bij hem terugkomen.
Hij stuurde me naar huis met de opdracht een tennisbal te kopen (niet voor een nieuwe hobby, maar voor massage van mijn pees) en een oefening die ik thuis met een handdoek kon uitvoeren.

Zo gezegd, zo gedaan.

Afleiding en verzetjes
Ik weet wel dat er nog vele marathons gelopen kunnen worden en dat van deze ene in april in Rotterdam echt niet alles afhangt, maar ik wil niet nú uitgeschakeld worden. Als dat gebeurt moet ik het ineens zonder pijnstillers doen. De marathon is iets om me op te richten en de trainingen zijn een goed verzetje. Een cold turkey lijkt me geen goed idee in mijn geval.

Onsies en medailles
Maar goed, terug naar de Halve van Haren dus. We begonnen met een startvak-onsie (met Natalie en Iris, je kent ze misschien nog van de Midwintermarathon. In Haren renden ze gewoon als Maarten en Jaap trouwens 😉 ).

En we eindigden met drie blije gezichten en drie medailles!

Tussen deze twee  foto’s door hebben we gewoon even 21.1 kilometer gerend. Maarten en ik toevallig bijna (!) even snel (maar ik was toch nét twee honderdste van een seconde sneller!). Hieronder zie je de ontknoping van een spannende nek-aan-nekrace.

O ja, mijn voet!
Ik vond het een mooie loop: het Noordlaarderbos, het Vijftig Bunder, Drenthse dorpjes, veel afwisseling (verhard en onverhard) en goed georganiseerd. Het was ook leuk om een paar lopers te ontmoeten met wie ik voornamelijk via social media contact heb (zoals Nico, van leukeloopjes.nl bijvoorbeeld, en Bas). De 36e editie van de Halve van Haren zet ik alvast in de agenda.
En mijn voet? O ja, mijn voet! Die was ik bijna vergeten. Hij heeft zich wonderbaarlijk goed gehouden. De fysio had het goed ingeschat. Bij kilometer 11 begon ik ‘m even te voelen (pijncijfer 1,5 hooguit) en later nog een keertje, maar de pijn verdween en ik vergat het weer. Pas na de finish begon ik wat te voelen, maar even rollen met het tennisballetje (die gaat voorlopig overal mee naar toe) en het voelde weer beter.

Still on the road
Ik ben nog steeds onderweg naar Rotterdam dus. Nog vier weken. Ik denk dat ik de komende weken wel een beetje rustig aan moet blijven doen en misschien af en toe een hardlooptraining moet vervangen door een fietstraining. Dit pijntje moet geen langslepende affaire worden en Rotterdam vooral leuk.

En zo werd de medaille van de Halve van Haren ineens misschien wel de mooiste medaille die ik tot nu toe heb verdiend (maar daar komt op 8 april vast verandering in  🙂 ).
Ik zal de fysio trouwens een mail met dikke zoenen sturen!

Op de hoogte blijven van mijn #roadtorotterdam? Via Instagram en Strava (Allerdings Rennt) hoef je geen training meer te missen.

 

4 reacties

  1. Leuk verslag. Het was inderdaad een prachtige loop! Lekker weer en een prachtig parcours. Mooi dat je voet zich goed heeft gehouden. Op naar Rotterdam!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2018 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: