Na de finish

Met medaille, chocomel, nieuw PR, én ex-vriendje van me afgeschud! (15 km: 1.23.27)

Ik denk dat het hem was, ik weet het niet zeker. Hij leek erop, maar hij hoeft het niet geweest te zijn. Hij keek me heel indringend aan. Ik vond hem een beetje eng, zo in het bos.

Gelukkig was ik niet alleen. Achter me aan hobbelden nog minstens honderd andere deelnemers van de Midzomermarathon, maar de blik van deze verkeersregelaar bleef nog tot kilometer 11 in mijn hoofd spoken. Gelukkig kon ik vanaf daar snelheid maken en hem van me afschudden – opnieuw, want zo’n  20 jaar geleden had ik dat ook al eens gedaan. Bij een bankje ergens halverwege zijn huis en het mijne. Na afloop had ik ‘Nobody’s wife’ van Anouk in mijn hoofd. Zo’n zelfde euforie voel ik nu iedere keer als ik over een finish kom.