Als je maar stil genoeg bent, geduld genoeg hebt en voorbereid genoeg bent. Ja, dan zijn de wilde dieren in het bos.

Op zondagochtend 21 oktober trok ik eropuit om de zonsopkomst mee te maken op de Veluwe. Om 06.45 lokale tijd (ik logeerde bij mijn moeder in Apeldoorn) werd ik opgehaald door Marion om – gewapend met onze camera’s en statief – de big five (of op z’n minst één edelhert) te schieten.

Zwart gat
Omdat het plan vrij spontaan en vrij onvoorbereid ontstaan was, hadden we ons kort van tevoren laten informeren over een geschikte locatie. Nu ken ik de omgeving waar we doorheen reden vrij goed, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat Marion en ik – en mensen in het algemeen – geen nachtdieren zijn. Een uitkijkplek rechts op de hei? Waar? Ik zie alleen een groot zwart gat. Een onverhard fietspad? Behalve de strepen op de weg die voor ons oplichtten door het grote licht dat Marion had aangezet (om die tijd zijn er nog geen tegenliggers), was alles zwart. We zijn maar één andere auto tegengekomen onderweg. Mogelijk een seriemoordenaar.

In overtreding
Uiteindelijk besloten we voor de veilige optie te gaan en de auto te parkeren nabij de schaapskooi van Hoog Buurlo. Die plek kenden we en van daaruit wisten we hoe we op de hei moesten komen. In theorie dan. In het licht. Tegen de tijd dat we uit de auto stapten, begon het (het was inmiddels ongeveer 07.15 uur) gelukkig langzaam licht te worden. Maar goed ook, want anders zouden we nog in overtreding zijn ook: tussen zonsondergang en zonsopkomst is het verboden het bos in te gaan. We hadden natuurlijk best gedurfd! 😉

Het eerste schot
Op zich kon onze expeditie al niet meer stuk toen we de zonsopkomst zagen, want A. we waren blij dat de zon op was en B. hij was mooi. We installeerden onze statieven en losten een schot.

Koeien
Daarna hoorden we een geluid achter ons. Volgens Marion waren het koeien. Ik vond het rare koeien. Misschien moesten we even stil zijn en goed luisteren? Toen we door hadden dat het geen koeien waren, maar dat dat dus het geluid van burlende edelherten moest zijn, hebben we onze statieven opgepakt en zijn we via hazenpaadjes verder de hei opgelopen. Het geluid achterna. Ineens zag ik er eentje! Het was inmiddels al licht genoeg om uit de hand te fotograferen, dus ik twijfelde geen moment. Het was raak. Oké, niet scherp, veel te ver weg, maximaal ingezoomd met mijn beperkte 18-135mm-lens, maar hé, ik had een burlend edelhert geschoten. Marion deed vervolgens hetzelfde. Zij schoot ook raak, maar helaas in zijn bil. Hieronder de oorspronkelijke foto en een uitsnede van het dier.

Uiteindelijk trok hij steeds verder weg. We zijn daarom maar omgekeerd en kwamen nog wat minder wilde dieren tegen.

De schaapsherder liet zijn schaapjes vrij en het gouden uurtje (uur na zonsopkomst) was inmiddels in volle gang.

Het was een mooi (én spannend) avontuur en onze missie was geslaagd: we hadden in ieder geval één edelhert geschoten!