Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Tag: allerdingen (pagina 1 van 2)

De muis

Toen ik een jaar of 10 (?) was wilde ik een muis. Ik had al een konijn, en we hadden een parkiet, dus mijn moeder vond het niet nodig dat er ook nog een muis bij kwam. Ik heb geen idee meer waarom ik per se een muis wilde, maar kennelijk was de drang zo sterk dat ik op een dag besloot om toch een muis te nemen. Een schoenendoos had ik omgebouwd tot muizenhuis. De muis die ik uitzocht in de dierenwinkel was grijs met wit en ik betaalde 4 gulden voor hem. De enige die ik geïnformeerd had over mijn aankoop was mijn broer.

Ik vond dat het beestje best toe kon met het konijnenvoer dat ik ongezien mee naar mijn kamer smokkelde. Daarnaast gaf ik hem water en alle aandacht die een muis zich wensen kon. Tot we op een dag op vakantie gingen. Vanwege de illegale status van de muis was het lastig om een tijdelijke opvanglocatie te regelen, bovendien was het vakantietijd. Op aanraden van mijn broer (“een muis kan best een weekje overleven met genoeg eten en drinken”) besloot ik de muis alleen thuis te laten. Ik liet hem achter met een berg konijnenvoer waar je u tegen zegt en een waterrantsoen voor een week.  In zijn schoenendoos.

Iedereen kan op zijn vingers natellen wat er gebeurde. Een muis is een knaagdier en een schoenendoos is van karton. Toen ik van vakantie terugkwam, holde ik meteen de trap op naar mijn kamer. Daar bleek dat mijn broer gelijk had gekregen wat betreft de overlevingskansen van de muis. Hij had alleen een klein detail over het hoofd gezien.

(Uiteindelijk heb ik het mijn moeder moeten vertellen natuurlijk. Tot middernacht hebben we tevergeefs met de hele familie geprobeerd de muis te vangen. Pas de volgende ochtend (ik ben gaan slapen met eten en drinken voor de muis naast mijn bed) kon ik hem vangen. Die middag mocht ik een echte muizenkooi kopen.)

 

“Was je bang om dood te gaan?”

Ik was 15 toen mijn vader stierf en ik heb van tevoren nooit aan hem gevraagd of hij bang was voor de dood.
Iedereen is bang voor de dood, denk ik. Misschien alleen de vroomste gelovige niet, omdat hij ervan overtuigd is dat hem een beter leven wacht. Maar ook een gelovige zal wel eens twijfelen. Niemand is immers ooit teruggekomen uit de dood om te vertellen hoe het is (met uitzondering van Jezus dan, zal de gelovige mij als tegenargument toewerpen).

Toen ik op vrijdagochtend las dat Eberhard van der Laan dood is, vroeg ik me af of hij bang geweest is. Ik moest ook meteen aan mijn vader denken en ik bedacht dat Eberhard ook vader was en ik vroeg me af of zijn kinderen hem gevraagd zouden hebben of hij bang was.

Mijn vader was 19 toen hij naar Australië ging. Ik heb hem ooit gevraagd of hij het spannend vond om alles achter zich te laten en daarheen te gaan. Hij zei van niet. Misschien is het met doodgaan wel net als met emigreren (behalve dan dat je niet zelf die keuze maakt); je kunt er niet bang voor zijn, omdat je niet weet wat je kunt verwachten. 

Mijn vader kreeg uiteindelijk heimwee en na zo’n 6 jaar ‘Down under’ te zijn geweest, kwam hij terug naar Nederland. Gelukkig voor mij, anders had hij mijn moeder nooit ontmoet.
Op mijn vraag – of hij bang was om dood te gaan – krijg ik nooit meer een antwoord, maar ik denk dat hij niet zozeer bang was om te dood te gaan, maar wel om weer alles achter zich te moeten laten.

Op de foto hierboven zie je mijn vader (die knappe jongeman rechts) op het vliegveld in Sydney.

Aller(daagse)dingen: Gewoon rode wijn

Ik zit in het café en drink een biertje met een vriendin. Het begint net weer te regenen als er een man met wild uitstaand grijs haar binnenkomt. Ik denk dat zijn haar van nature al wild zit, maar de eerste herfststorm van het jaar heeft daar ook aan bijgedragen. Hij gaat zitten en doet zijn jas uit.

Het meisje van de bediening komt aan zijn tafeltje. “Rode wijn graag,” zegt hij. “Caubernet sauvignon of merlot?” “Maakt niet uit. Gewoon rode wijn. Wat kost dat?”

“3 euro 85.” De man staat op en doet zijn jas aan. Hij is net zo snel vertrokken als hij is binnengekomen.

Mijn vriendin en ik hebben met de man te doen. We hebben nog wel 4 euro kleingeld dat we hem willen geven om zijn wijn mee te betalen. Maar voor we zijn opgestaan en onze jassen hebben aangetrokken is hij al uit zicht gewaaid.

 

 

 

 

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: