Allerdings.nl

Weblog van Yvonne van Wamelen

Tag: noordnoordwest (pagina 1 van 3)

De slak die zijn huis wilde verkopen

De slak

De slak – door Nynke Borst

Op een ochtend zette de slak zijn huis te koop. Hij was het zat om altijd tegen dezelfde blinde muren aan te kijken. Te koop: Goed onderhouden eenpersoonswoning. Eenvoudige inrichting,  fraai design. T.e.a.b.

Hij wachtte net zolang tot er iemand langskwam die interesse toonde in zijn huis. Eerst kwam er een merel langs die het zat was om altijd in een boom te zitten. Maar de merel keurde het huis van de slak al snel af. De akoestiek liet te wensen over, zo liet hij weten. Toen kwam er een kat aan de deur, die dacht dat hij er lekker in zou kunnen slapen. Maar de kat had zich verkeken op de vormgeving. Zijn staart bleef uitsteken, hoe hij zich ook oprolde.

Nadat de slak dagen op zijn stoep had zitten wachten op een nieuwe kijker, kwam er een naaktslak langs zijn huis gekropen. ‘Kopen?’ vroeg de slak. De naaktslak leek geïnteresseerd. Hij wilde in ieder geval even kijken of het huis hem zou bevallen. De slak liet hem rustig rondkijken.

Toen de naaktslak alle hoeken had geïnspecteerd, schudde hij langzaam zijn hoofd ten teken dat hij niet van plan was een bod uit te brengen. ‘Ik ben een vrijbuiter,’ zei de naaktslak. En de slak snapte ook wel dat een vrijbuiter nooit zou kunnen aarden in een krap slakkenhuis. Dat zette de slak aan het denken. De slak vond zichzelf helemaal geen vrijbuiter. Hij haalde daarom het tekoopbord uit zijn tuin en ging naar binnen. Oost west, thuis best, dacht hij en hij staarde naar de blinde muren en hij verlangde ernaar om er nog jaren tegenaan te kijken.

De tekening van de slak is gemaakt door Nynke borst (Noordnoordwest op Instagram).

Murw

Van de week voelde ik me murw geslagen toen ik uit mijn werk kwam. Murw. Dat woord kwam er zomaar ineens uit. Ik weet eigenlijk niet eens hoe je het correct uitspreekt, maar ik kon geen woord bedenken dat beter beschreef hoe ik me voelde dan het overdreven uitgesproken, maar eigenlijk niet uit te spreken ‘Mur-w-w-w’. Murw
Misschien komt het er in de praktijk op neer dat de meeste mensen er ‘murf’ van maken. Al kan ik me niet herinneren het ooit iemand te hebben horen uitspreken. ‘Murwww’ – als je het langzaam zegt, heeft het nog meeste weg van het geluid dat een kat maakt die opgerold en diep ligt te slapen.

Maar ik voelde me murw geslagen dus. Lamgeslagen. Afgestompt. Bereid alle tegenstand op te geven. Uitgeteld. Week. Geknakt. Zacht ei.

Iedereen heeft wel eens zo’n dag. Dat je het liefst naast je kat zou willen gaan liggen te murrrrrwwwen, zeg maar. En dat je dan wakker schrikt van het geluid van een brommer door de straat en dat je dan al lang bent vergeten waarom je ook alweer zo murw was.
Je begint jezelf eens uitgebreid uit te rekken.

Handlettering door Nynke Borst (Noordnoordwest op Instagram)

Zielepietje

Ze hadden een kanariepietje, onze buren aan de Havendijk in Schiedam. Ze noemden hem Zielepietje. Het waren treurige mensen. De buurman wandelde elke dag naar de Maasboulevard en stond altijd even stil bij het Schreihuisje*. Het was dan net of hij even stilstond om weer verder te kunnen.

In het weekend kwam ik de buurman wel eens tegen, soms maakten we een praatje. De buurvrouw zag ik alleen als de ambulance weer eens voorreed. Ze lag dan altijd op een brancard met haar hoofd afgedraaid. Zodoende wist ik niet hoe ze eruitzag. Ik wist alleen dat ze grijs piekhaar had. Ze werd minstens één keer per maand afgevoerd per ambulance, maar kennelijk lukte het de dokters steeds weer om haar op te lappen, want ze bleef maar thuiskomen. Gelukkig maar, voor de buurman, dacht ik dan. Hij was al zo treurig.

Dat ze een kanariepietje hadden, had de buurman me op een miezerige zondagmiddag eens verteld. Het beestje had op een dag op zijn balkon gezeten. “Je had er geen stuiver voor gegeven”, zei hij. “Hoe het daar gekomen was? Geen idee. Maar ik kon het arme beestje toch niet zomaar laten verpieteren?”, zei de buurman, die wel treurig, maar niet harteloos was. Meer dood dan levend was het pietje geweest. Het bleek ook een teen te missen. Geen wonder dat ze hem Zielepietje hadden genoemd.

Zielepietje

De buurman had Zielepietje in een oud kooitje gestopt dat nog ergens in de kelder had gestaan. Met wat in melk geweekte havervlokken en stukjes appel had hij weer wat leven in het beestje weten te krijgen. De buurman zei: “Ik had gehoopt dat mijn vrouw er ook wat plezier aan zou beleven. Ze komt nooit buiten, weet je, en van zo’n beestje heb je toch een beetje aanspraak. Maar ze wilde er vanaf dag één al niets van weten.”

Een paar dagen nadat ik mijn buurman had gesproken over Zielepietje, reed de ambulance weer voor. Ik schrok ervan, omdat ik niet naar het grijze piekhaar van mijn buurvrouw keek, maar het kale hoofd van mijn buurman op de brancard zag liggen.

Een kleine week nadat ik de buurman met de ambulance afgevoerd had zien worden, zag ik de buurvrouw naar buiten komen. Lopend, in plaats van op haar welbekende horizontale wijze, op haar pantoffels en met haar haar zoals ik dat van haar gewend was. In haar rechterhand hield ze een sleutelbos en in haar linkerhand droeg ze een roestig oud kooitje dat van Zielepietje geweest moest zijn. Ze liep tot aan de vuilcontainer aan de overkant van de straat. Daar zette ze het ding neer en keerde om.

Mijn buurman heb ik nooit meer gezien. De buurvrouw zag ik zo af en toe nog, tussen haar ziekenhuisopnames door. Haar piekhaar was ze nog niet kwijt, net zoals haar broze gezondheid, maar op een dag zag ik haar thuiskomen met een fonkelnieuw kooitje.

*Het Schreihuisje (of Schreiershuisje) is een wachthuis uit 1930. Het gebouwtje gaf werklieden, die op de boot wachtten om naar hun werk te gaan, beschutting tegen regen en wind. Eerder zwaaiden de vissersvrouwen op deze plek huilend hun mannen en zonen uit. Wekenlang zouden zij hun geliefden op zee niet zien.

Tekening ‘Zielepietje’ door Nynke Borst (Noordnoordwest op Instagram

Oudere berichten

© 2017 Allerdings.nl

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: