Vandaag zwemt mijn nichtje af. Ze is 6 en kan waarschijnlijk beter zwemmen dan ik. Ik heb een paar weken aan de kant van het diepe gehangen toen ik op zwemles zat. Ik kon wel zwemmen, maar ik kon in het diepe niet met mijn voeten bij de grond en dat vond ik eng. Ik had dieptevrees. Al heeft mijn zwemleraar dat natuurlijk nooit zo genoemd. In plaats daarvan heeft hij heel geduldig een paar weken lang iedere zwemles op zijn buik op de zwembadvloer gelegen en tegen me aan gepraat. Na 6 weken peptalk zonder resultaat, trok hij zijn badjas uit en kwam hij naast me hangen aan de zwembadrand. Hij praatte net zo lang tegen me tot ik samen met hem voor de eerste keer naar de overkant van het diepe durfde te zwemmen. Uiteindelijk heb ik met goed gevolg afgezwommen voor A. Ik heb nog een tijdje voor B gezwommen, maar ik haalde die 7 meter onder water maar niet.

Ik ga er vanuit dat mijn nichtje vandaag met vlag en wimpel slaagt voor haar A. En mocht ze ooit eens ergens bang voor zijn, dan wens ik voor haar iemand met het engelengeduld van mijn badmeester van toen.